dinsdag 26 september 2017

Blij als een kind

Vorige week donderdag was ik naar Ad in Bavel gereden, deze keer samen met mijn moeder. Zij was er nog nooit geweest, dus dat was 

Ergens in het begin van de zomer vertelde Ad mij, toen ik hem vroeg om een grote oude kruik (en de enigen die er nog stonden niet waren wat ik in mijn hoofd had... vrouwen!), dat hij 8 weken later waseen nieuwe levering verwachtte.

 

Ondertussen kreeg India met een overstroming te maken en werd ons (mijn?) geduld een beetje langer op de proef gesteld dan verwacht. Gelukkig beloofde Ad mij meteen te appen wanneer ze binnen zouden komen. Toen ik eindelijk positief bericht kreeg afgelopen week, liet ik uiteraard niet op mij wachten en ben ik de volgende dag meteen naar 't Potterieke gereden om zo de eerste keus te hebben.


En nu staat er zo'n grote kruik, een oude rijstpot uit India, in onze woonkamer te pronken. Hij heeft het formaat 'terechte eyecatcher' met een.hoogte van ongeveer 85 cm en het patina past perfect in ons interieur (altijd fijn wanneer je dat op afstand toch weer goed ingeschat blijkt te hebben). Soms kun je zo blij zijn als een kind met een nieuwe aanwinst!


 Een goede aanleiding om weer wat dingen te verzetten in de woonkamer. Vroeger deed ik dat altijd alleen en kon ik weleens de hele kamer omgooien (om het met regelmaat op het einde van de dag weer zowat allemaal op dezelfde plek terug te zetten). Maar mijn rug laat het niet meer toe om met hele zware spullen te tillen. Dus tegenwoordig wacht ik dan maar op een moment waarop ik Bas daarmee lastig kan vallen. Het blijft een dingetje en niet alleen omdat je dan niet meteen aan de gang kunt gaan wanneer je het op je heupen krijgt. Maar als hij ermee gaat sjouwen, vind ik het best vervelend om daarna te zeggen "Nee, doe toch maar terug op de plek waar het stond", maar goed...

 

Inmiddels staat de loveseat weer op zijn oorspronkelijke plek en ik ben van mening dat ie daar gewoon het allermooiste staat. Het is een heerlijke plek om te zitten met het vrije uitzicht door het panoramaraam, maar de opstelling 'klopt' ook gewoon beter.

 De nieuwe rijstpot heeft een plaatsje gekregen voor het oude franse stalrek... voor nu! Want hij krijgt over een paar weken waarschijnlijk een nieuwe plek, aangezien 'het project stalen deuren' nu begint te vorderen. En als dat project is afgerond, zal ik die hoek ook weer wat gaan aanpassen aan de nieuwe situatie.


En zie hier: Onze stalen deuren!!!
Gisteren hebben we de ze op laten halen bij de straler, die ze heeft gestraald en in de grondlak gezet. Nu moeten ze nog gehangen worden door de timmerman en komt de glazenzetter komende week het glas inmeten. Daarna moeten we ze aflakken.


 Ze zijn dus nog lang niet klaar, maar het grootste werk zit erop. Bas had gisteren na zijn werk de deuren er eventjes los ingezet, gewoon om eventjes een idee te krijgen van het totaalplaatje. En daar werden we allebei heel erg blij van! Wat heeft die oom van mij weer mooi vakwerk geleverd, ik ben er héél trots op. Zo leuk om te zien dat er weer een eigen ontwerp voor ons huis gerealiseerd is. En de herinneringen aan hoe we met z'n allen aan onze keukentafel en op de werkplaats gaandeweg het proces overlegden hoe en wat... Dat maakt deze deuren voor mij nog mooier dan wanneer we gewoon ergens het ontwerp en de fabricage van een vreemde hadden gekocht. Dankbaar dat we dit samen konden doen!

Liefs,
Judith







donderdag 14 september 2017

Woonavontuur

Najaar 1997 kochten Bas en ik ons allereerste eigen huis. Twintig jaar geleden alweer en wat is er veel gebeurd in die jaren!

Ons allereerste eigen huis, na ruim 2 jaar samengewoond te hebben in een huur appartementje op één hoog.

Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren toen we voor de eerste keer langs dat te koop staande huis reden. Vol overtuiging zei ik tegen Bas "Hier hoeven we geen afspraak voor een bezichtiging te gaan maken, want deze huizen zijn echt spuuglelijk". Uiteindelijk kwam die bezichtiging er wel en werden we aangenaam verrast door de ruimte van dat jaren '70 doorzon rijtjeshuis. Het was een opknapper, dus we konden er binnen onze eigen stempel op zetten. Maandenlang klussen volgden en uiteindelijk hebben we daar toch met heel veel plezier bijna 8 jaar gewoond.


Wel hadden we altijd in ons achterhoofd dat dit voor ons een starterswoning was. We wilden doorgroeien, maar toen we eraan toe waren, was de woningmarkt in Nederland een gekkenhuis en we konden dan ook niets vinden wat de vraagprijs naar onze mening waard was. Uiteindelijk zijn we uitgeweken naar de Zuiderburen, waar niet alleen de prijzen op de woningmarkt nog redelijk waren, maar waar we ook veel meer vrijheid en ruimte kregen om onze woondroom waar te maken.

Het was een heel avontuur om met ons jonge gezin ergens opnieuw te beginnen waar we niks en niemand kenden. Maar wat een mooie ervaring werd dat en wat hebben we daar ontzettend veel van geleerd! Inmiddels zijn we weer terug naar onze roots gegaan, want het gemis van de Brabantse gezelligheid werd steeds groter. Toch was ook de terugweg naar Brabant weer vol avonturen en uitdagingen.


Maar des te trotser ben ik als ik terug kijk: We zijn uit onze comfortzone gestapt, hebben risico's genomen en zijn er vol ambitie voor gegaan. Op eigen kracht zijn we gegroeid van een sociale huurwoning op één hoog naar ons eigen ontworpen vrijstaande huis, met aan de ene kant het genot van een landelijk vrij uitzicht en aan de andere kant een jonge woonwijk waar we de Brabantse gezelligheid weer terug gevonden hebben. Dromen kunnen echt uitkomen!


We zijn hier allemaal huismussen en ons huis is voor zowel Bas als mij onze grote passie. Zonder die passie zou je denk ik ook niet zo gek zijn om er zoveel voor over te hebben.Voorlopig hebben we nog genoeg woonwensen die we in dit huis willen realiseren, maar zodra de puntjes op de 'i' gezet zijn, zullen de kinderen ook wel weer uitvliegen... Dan hopen wij dat het ons gegund is om nog eens een mooi nieuw woonavontuur aan te gaan!


Fijne avond

Judith


dinsdag 6 juni 2017

Waterpret

Hebben jullie ook zo genoten van het heerlijke zomerse weer?

Toen ik vanmorgen naar buiten keek, werd me meteen duidelijk dat het voorlopig weer gedaan is met de pret. Een mooie gelegenheid om eens wat aandacht aan mijn blog te besteden.

  
Ook komen we tijdens regenachtige dagen eraan toe om binnen aan de gang te gaan, want dat schiet er bij mij wel in wanneer de zon hoog aan de hemel staat! Vandaag ga ik maar weer eens aan de poets... De badkamer poetsen, heb jij daar ook zo'n hekel aan? Ik dus wel, maar gelukkig zijn de badkamers in ons huis (bewust) erg onderhoudsvriendelijk.


Er is het afgelopen jaar nauwelijks iets veranderd aan onze badkamer. Veel decoratie of prullaria zou alleen maar een stijlafbreuk zijn op de stoere, robuuste basis, dus blijft er niet veel anders over dan die basis. Ik geniet nog steeds dagelijks van deze ruimte: Niet heel groot en weinig opsmuk, maar wel compleet en vol sfeer.


Ik zit trouwens al wel een hele tijd op te hikken tegen de witte muren op de badkamer van zoonlief: Hij vindt het 'zo lekker fris' staan, maar ik vind die witte muren een sfeerloze bedoeling... Dus ik vrees voor hem dat ik binnenkort toch los ga met de verfkwast om er wat meer sfeer in te brengen. Gewoon niks zeggen en hopen dat hij achteraf aangenaam verrast zal zijn door de extra sfeer die een goed kleurtje brengt;-)

Maar nu eerst met die emmer sop aan de gang... zo geen zin in haha!


Judith

dinsdag 9 mei 2017

Vloeken in de kerk

Een plastic decoratiestuk in een landelijke interieur?
Dat is toch als vloeken in de kerk?

Voor sommige onder ons geldt vast dat alles wat van kunststof gemaakt is, per definitie onder de noemer 'no-go' valt. Bij mij is dat veelal ook het geval, maar ik maak een uitzondering voor mooi uitgevoerd kunststof takken of bloemen. Goedkope varianten zijn een doorn in mijn oog, maar er zijn zo'n mooie exemplaren, dat ze echt een toegevoegde waarde kunnen zijn.


Zo zag ik tijdens de lenteweek bij De Potstal verschillende mooie nep bloemen en takken. Gecombineerd met echte bloemen kun je daar diverse prachtige boeketten van maken. Iedereen weet dat boeketten na een tijd in de verdoemhoek gezeten te hebben bij veel landelijk wonen liefhebbers, nu weer 'mogen'.



 Nou heb ik niet gekozen voor een boeket, maar viel ik als een blok voor de Virula-tak. Tja,eenmaal een takkewijf...

 Zo mooi uitgevoerd: Door de afgeknakte en verdorde takjes is deze niet van echt te onderscheiden. De stelen hebben een verschillend patina, wat het geheel erg natuurgetrouw maakt. En het is ook zo'n dankbaar object als model voor de camera.


De tak heeft haar plek gekregen naast de schouw. Ik ben niet van veel kleur in huis, zoals ik in mijn vorige post al beschreef, maar ik ben altijd fan geweest van een groene toets in huis. Groen is kleur, maar wel heel natuurlijk en ik vind geen enkele andere kleur zo'n mooie balans geven als 'kleuraccent' tussen al die aardse tinten als deze.


Deze tak zal voorlopig hier blijven staan en zal naderhand vast nog wel alle hoeken van de kamer zien. Maar het voordeel van zo'n tak is dat je 'm met een gerust hart kunt opbergen wanneer je er op uit gekeken bent, om hem na een tijd weer gewoon tevoorschijn te halen en er op die manier eindeloos van te genieten!

Fijne avond allemaal!
Judith

vrijdag 14 april 2017

Subtiel

Het voorjaar heeft zich al van haar goede kant laten zien: Wat een heerlijke zonnige dagen hebben we gehad! 

Ik zie bij velen dat het mooie voorjaarsweer doet verlangen naar kleur en ik geniet van de interieurfoto's die laten zien dat er met de seizoenen gespeeld wordt. Maar hoe leuk ik het bij anderen vind, bij mij blijven aardse, warme tinten de boventoon voeren. En wanneer ik dan toch een toef kleur wil toevoegen, blijft dat meestal bij bloemen of een kaarsen. Dat is voor mij vaak al genoeg 'kleur bekennen'.


Ik ruim wel wat dingen op. Zo zijn bijvoorbeeld de konijnenvachtjes naar zolder verhuisd en hangt het schapenvacht tijdelijk op de overloop, te wachten totdat de avonden buiten weer aangenaam zijn: Dan verhuist ie samen met de schommelstoel naar de tuin.


De prominente plek voor de haard is afgestaan aan de linnen plaid. Inderdaad: Nog steeds geen fleur en kleur, maar de subtiele verandering van textuur geeft toch een andere uitstraling die meer bij deze tijd van het jaar past.


De hoorns en geweien liggen er nog, maar gaan binnenkort ook tijdelijk naar de zolder. Verder wordt de rozenbotteltak in de nis van de keuken vervangen door een andere tak en wat mij betreft is er dan wel weer genoeg aangepast.


 En dan is het te hopen dat we weer snel naar buiten kunnen! Met het aanleggen van de tuin zullen we nog wel jaren bezig zijn, zeker gezien zowel Bas als ik 'tuindummies' zijn. Maar onlangs zijn er 7 appel leibomen geplaatst en 2 haagbeuken. Ook is de betonnen vloer onder de veranda afgesmeerd, maar die krijgt nog een laag. Hij is namelijk nog niet helemaal naar onze zin. Klus na klus wordt het steeds weer iets mooier.

En nu op naar een lekker lang weekend: Pasen! Maar vandaag vieren we eerst een ander feest, want precies 20 jaar geleden werden wij voor de allereerste keer papa en mama... 20 jaar is die oudste zoon van ons alweer: Cliché, maar wat gaat het snel! En het toeval wil dat ons petekind vandaag ook jarig: Dubbel feest in de familie dus;-)

Fijne paasdagen!

Judith

maandag 13 maart 2017

Kluspret


Momenteel gebeuren er niet zoveel klussen hier in huis... De klusdrang is duidelijk in remissie. Eigenlijk ook niet gek, als je bedenkt wat we afgelopen jaren gedaan hebben om te komen waar we zijn:

  • maart 2013 verhuisd van ons huis naar een huurappartement
  • juli 2014 verhuisd van België naar Nederland naar een huurwoning
  • eind 2014 kantoorunits compleet gestript en omgebouwd tot woonunit
  • januari 2015 verhuisd van huurwoning naar woonunit
  • april 2015 schop in de grond voor de bouw van onze woondroom
  • april 2016 verhuizen van woonunit naar ons nieuwbouwhuis
  • april 2016 tot nu... klussen


Dat zijn geen dingen die je tussendoor met twee vingers in je neus doet hè, zeker niet met drie kinderen in je kielzog, waarbij het drukke gezinsleven ook gewoon doorgaat.

En het hoort er allemaal bij, zeker wanneer je zelfbouwer bent: Dan staat tijdelijk iedere vrije minuut in het teken van het huis. Maar in het najaar kwamen we op een punt dat we het wel prima vonden, die klussen op de kluslijst: Het leven heeft nog zoveel meer moois te bieden, waar we onze aandacht, geld en tijd aan willen besteden (ja ja, zelfs voor een woonfreak zoals ik)! 


Alle kluspret was weg en om eerlijk te zijn heb ik zo'n overkill aan vakmensen over de vloer gehad, wat gepaard gaat met onrust en rotzooi, waardoor ik nog steeds niet sta te popelen om weer in die molen te stappen. Maar met het voorjaar in het verschiet, zijn we toch weer concrete plannen aan het maken voor twee volgende grote projecten... Even doorbijten voor een nog mooier resultaat zullen we maar zeggen;-)


Groetjes,

Judith

donderdag 23 februari 2017

In de media

Collega-bloggers/instagrammers zullen het vast herkennen: In je inbox vind je regelmatig verzoeken voor een samenwerking. Soms voor commerciële doeleinden of voor een samenwerking via social media en soms voor reportages.


Commerciële samenwerkingen trekken zelden mijn aandacht. Je hoort natuurlijk over de meest waanzinnige aanbiedingen die (bijvoorbeeld beauty -en fashion)bloggers krijgen, maar ik ben natuurlijk gewoon een amateurblogger die haar passie deelt met een piepkleine groep. Daarbij voel ik me als een vis in het water en dat wil ik ook heel graag zo houden... Het betekent wel dat de commerciële aanbiedingen die ik krijg vooral interessant zijn voor de adverteerder, maar ook daarin herkennen jullie je vast wel;-)

 Verder vind ik ons huis nog niet ver genoeg afgewerkt voor een échte reportage, dus dat schuiven we voorlopig nog voor ons uit. Soms voel ik me daarin wel bezwaard als ik dat moet afwijzen, maar ik wil niet in de valkuil stappen dat wij ons verplicht voelen om tegen onze zin in nu hard aan het klussen te gaan en dan niet voor ons woongenot en in ons eigen tempo, maar simpelweg omdat er een reportage gemaakt moet worden. Nee, zo'n reportage is een mooie kers op de taart, maar dat mag geen doel op zich worden! Dus dat komt ooit wel weer...


De sociale media is een stuk vluchtiger en een binnenkijker op een website ervaar ik ook heel anders dan een échte reportage in een woonblad... Ik weet eigenlijk niet of anderen dat ook zo ervaren? Misschien ben ik wel gewoon hopeloos ouderwets?

Hoe dan ook; Eventjes wat wooninspiratie delen op internet past me als een goede jas. Gewoon je passie delen met gelijkgestemden, dat is wat ik leuk vind! Daarom ben ik op verzoeken van twee hele mooie websites ingegaan: HomeDeco en De Wemelaer.

  
Eigenlijk wel een beetje jammer dat ze zo snel na elkaar werden gepubliceerd, maar zo viel het deze keer nou eenmaal uit. Daarentegen zijn het twee totaal verschillende websites met elk hun eigen publiek en dat maakt het toch wel extra leuk om daaraan je steentje bij te dragen!

Misschien heb jij ze al gezien? Mocht je het gemist hebben en ze wel graag zien, klik dan HIER voor mijn mini interview door HomeDeco of klik HIER voor de photodiary op De Wemelaer.


Zoals je op de foto's ziet, ben ik weer een beetje aan het schuiven geweest in de speelkamer. Bas vind het allemaal prachtig staan nu, want hij houdt van ruimte. Reus vindt alles best, zolang hij maar op de bank kan liggen. Maar Ninno vindt het eigenlijk niks zo en in dit geval denk ik dat Ninno er de beste kijk op heeft... Het zal dan ook vast niet heel erg lang zo staan;-)



 Fijn weekend! En voor degene die carnaval gaan vieren: Alaaf!!!
Liefs,
Judith


donderdag 9 februari 2017

Uit beeld

Ik ben iemand die visueel ingesteld is en ik houd van mooie dingen. Nou is het begrip 'mooi' natuurlijk hartstikke discutabel, want wat ik mooi vind, vindt een ander afschuwelijk. En hetzelfde geldt voor het begrip 'lelijk'.


Die visuele aanleg zorgt ervoor dat ik enorm kan genieten van mooie dingen, maar mezelf ook erg kan storen aan lelijke dingen. Ik heb dan ook de neiging stoorzenders achter deuren te verstoppen (en achter zo'n deurtje kan het soms best een chaos zijn). Ik heb bijvoorbeeld een ontzettende hekel aan kapstokken vol met jassen en toebehoren: Iets wat bij ons dus ook altijd verstopt wordt in een kast!


En dan de TV... Ik zou niet zonder kunnen, maar ik vind ze niet mooi. In de tijd van de grote beeldbuis televisies stond de onze in een TV-kast. Toen we onze eerst 'platte' TV kregen, hing ie in vol ornaat te pronken aan onze kamermuur: Je moet je man ook iets gunnen, toch? 


Voor onze huidige woonkamer had ik me op voorhand al bedacht dat het tijd werd dat ook die platte TV uit beeld verdween, dus ging ik aan het ontwerpen. De metselaar en stucadoor hebben, lang geleden alweer, de eerste uitvoeringen voor hun rekening genomen. Bas zou het geheel afwerken en de kastdeurtjes maken. Maar Bas bleef het maar uitstellen en ik bleef maar aan het zeuren over die hoek in de woonkamer die half af was. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw en gaf Bas aan dat hij het niet zag zitten zelf aan deze klus te beginnen, dus hebben we het uitbesteed. Nèt 2 dagen nadat de professionele fotoshoot plaats vond (jammer!), werd onze TV-kast afgemonteerd.


We zijn heel blij met het resultaat! Alleen is het met deze deurtjes eigenlijk hetzelfde als met de deurtjes op onze badkamer: Iedereen hier laat ze openstaan behalve ik! Ik ben van het motto 'Poppetje gezien, kastje dicht'... Nu de rest van ons gezin dus nog! Zodat onze TV definitief geen onnodige stoorzender meer hoeft te zijn in ons interieur, dan is de missie pas écht geslaagd;-)

Liefs,
Judith


vrijdag 13 januari 2017

2017

Om te beginnen de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar (mag het nog?)

De afgelopen jaren wordt het stiller en stiller in Blogland. Aan de ene kant vind ik het heel jammer dat er steeds minder activiteit is op Blogger, maar aan de andere merk ik dat ik daardoor ook aanzienlijk minder ga kijken.


Ik heb dan ook besloten het bloggen op een wat lager pitje te zetten. In plaats van bijna wekelijks, zal ik maandelijks een nieuwe post gaan plaatsen. Maar ik blijf natuurlijk wel (bijna) dagelijks actief op INSTAGRAM
 

Gisteren mocht ook ik alle kerstdecoratie opruimen en wat was ik blij! Ik had mijn portie kerstsfeer wel gehad en geniet nu extra van de rust in huis... Nog nooit heb ik zo lang van mijn kersthuis mogen 'genieten', maar aan de andere kant had ik deze ervaring om te mogen meewerken aan een kersteditie absoluut niet willen missen. Want als je zo gepassioneerd met je huis bezig bent als ik, is zoiets toch wel een kers op de taart. En in tegenstelling tot de eerste keer, staan we er deze keer wél met kerstboom in;-)


 En vanuit de teruggekeerde rust in huize Burgt, zal ik de komende tijd wat vaker mijn camera erbij gaan pakken om foto's te maken van ons interieur in plaats van alle foto's maar even snel met mijn telefoon te maken. Afgelopen maandag ben ik namelijk ein-de-lijk begonnen met een cursus fotografie. Gewoon de basis en een beetje leren werken met een digitale spiegelreflexcamera. Want wanneer je zo'n mooi apparaat in je bezit hebt, vind ik het bijna je plicht om ook een beetje de basisbeginselen te weten hoe je ermee om moet gaan, zodat je wat verder komt dan de automatische stand. En ik heb alweer bijna 2 jaar zo'n camera in mijn bezit, dus het werd de hoogste tijd;-)

Lieve groet en een fijn weekend,

Judith