zaterdag 16 augustus 2014

In het verkeerde keelgat...


 Mijn tweede post vanaf Nederlandse bodem zal helaas geen gezellige zijn... Ik heb na mijn vorige post met de titel 'primeurtje' namelijk de primeur gehad (toeval?) met een negatieve blogervaring. Er was een dame die naar over mij oordeelde, zonder mij ooit gezien of gesproken te hebben en mij dus helemaal niet kent of niets over mijn privé leven weet.

Zij vond dat zij dit recht had, simpelweg omdat ik mijn blog open heb staan voor reacties... Ik vind dit de omgekeerde wereld! En gezien de positieve feedback die ik altijd krijg, denken de meesten van jullie er gelukkig net zo over als ik: Als je dan toch niks aardigs te zeggen hebt, houd dan gewoon je mond! Voor mij is het bloggen juist zo leuk, omdat het zo'n warm bad is met gelijkgezinden...



Het begon met haar opmerking dat 'vele mensen in Nederland het met minder moeten doen en dat zij die mensen niet hoort klagen'. Dit vind ik sowieso zo'n dooddoener, want het kan ALTIJD erger 
(of beter) Maar eigenlijk kon ik in mijn post ook niks klagerig terug lezen, dus reageerde ik met de woorden 'Hoor jij me klagen dan?' Tja, toen kwam ze pas echt los.

Dus als we het dan toch over klagen hebben, ga ik hier eens eventjes flink 'klagen' over haar reactie...

Blijkbaar irriteert deze dame zich al lange tijd aan mij, want zij haalt er een post van anderhalf jaar geleden bij, waarin ik met jullie deelde dat ik zo'n moeite had om toe te zien hoe de nieuwe bewoners in mijn ogen veel lelijke veranderingen toepasten aan 'ons' huis' ... Het huis waarin wij onze hele ziel en zaligheid ingestoken hadden en waarbij mensen die haar alleen kennen als bezoekers zich al verzuchten als ze haar in haar huidige staat zien!  In mijn ogen zijn zo'n gevoelens gewoon heel menselijk. Sterker nog; de eigenaresse van onze huidige huurwoning zei dat ze het best moeilijk vond om onze spullen hier te zien staan vanwege haar emotionele binding met het huis en haar dochter wil zelfs helemaal niet meer hier komen nu er andere mensen in hun huis wonen! En dan hebben wij aan het huis zelf niet eens veranderingen aangebracht.

Verder zei ze o.a. dat ik 'telkens' wel erg denigrerend schrijf over onze tijdelijke woning. Ja, ik heb hier weleens negatief geschreven over ons huurhuis en nee, wij hebben ons daar nóóit prettig gevoeld. Maar telkens? Ik heb echt maar een tipje van de sluier opgelicht over de negatieve woonervaringen daar... Blijkbaar was dat beetje al teveel, al heb ik me nooit gerealiseerd dat hier alleen maar plaats is voor mooie woonervaringen?


Als klap op de vuurpijl zegt ze dat het mijn eigen keuze was om te verhuizen... AUW!!! Want weet zij waarom wij die 'keuze' gemaakt hebben? En hoort zij als volwassene niet te weten dat er soms dingen op je pad komen (en als je een beetje pech hebt, verschillende dingen tegelijkertijd) waarvoor je niet kiest maar die je gewoon overkomen?? Toch vindt zij het nodig om te oordelen... Dát vind ik nog wel het allerergste!

 De laatste jaren hebben wij het op verschillende fronten heel zwaar voor de kiezen gekregen en zitten wij momenteel nog steeds in zwaar vaarwater, waarbij ik niet de behoefte heb om details hierover op het WWW te delen. Maar juist in zo'n situatie is een geborgen thuis nog eens extra belangrijk! Nu is dit een woonblog, dus lijkt het mij vanzelfsprekend dat mijn lezers snappen dat ik een woon -en interieurpassie heb en dat mijn huis erg belangrijk is voor mij! Als je dat niet snapt, waarom lees je dan überhaupt een woonblog?

 Ook in de toekomst zal ik vast niet altijd even positief zijn over onze huidige woning... Het is een huis waarin we wonen, maar het is geen thuis. Ik vergelijk het met op vakantie gaan: Hoe heerlijk je het ook hebt gehad en hoe luxe je vakantieoord ook was, wat is er heerlijker dan thuis komen? Dus ja... wij verlangen enorm naar dat THUIS komen! Om weer een plek te hebben die je als een warme jas past en waar je tot rust komt... Verder staat ons een groot bouwavontuur te wachten en ook dat zal regelmatig voor frustraties zorgen, aangezien bouwen niet alleen leuke kanten kent. Nu zal zij misschien weer kort door de bocht reageren met "Daar heb je zelf voor gekozen". Inderdaad, hiervoor hebben we zelf gekozen. Maar dit neemt niet weg dat ik hier op mijn eigen blog zo nu en dan best eens wat frustraties van me af mag schrijven! Ik verplicht niemand hier te lezen, dus als het je niet bevalt, kun je toch gewoon wegklikken?!

Tot slot zei ze:
  Jij bepaald of je dat laat staan of verwijderd wanneer je het er niet mee eens bent of wanneer mijn reactie niet in jou straatje te pas komt.

Nou denk ik dat ik hier duidelijk gemaakt heb, dat ik het niet met haar eens ben. Misschien zelfs overduidelijk, maar haar reactie is me dan ook écht in het verkeerde keelgat geschoten! En de manier waarop zij zo gemakkelijk oordeelt over iemand past zeker niet in mijn straatje. Maar haar berichtje verwijderen doe ik niet, want deze zegt meer over haar dan over mij!

Judith






woensdag 30 juli 2014

Primeurtje


Mijn eerste post vanaf Nederlandse bodem!

Inmiddels zijn we alweer een paar weken woonachtig in Nederland.

Natuurlijk zijn we nog onderweg naar ons einddoel, dus ook hier zijn we in een tijdelijk huurhuis beland. Maar we vinden het fijn om weer terug te zijn in het Brabantse land!

Het is een huis wat na 18 maanden in de verkoop en 1 bezichtiging verder in de verhuur is beland. Natuurlijk erg vervelend voor de eigenaresse, aangezien zij met haar nieuwe partner een huis gebouwd heeft en het hier graag had afgesloten. Maar haar woonlasten voor dit huis worden momenteel natuurlijk wel overgenomen door ons, wat haar financieel ruimte geeft en wij zijn tijdelijk onder de pannen; Win-win situatie!

Een kleine impressie van ons huidige stulpje:



Zoals je ziet, is de benedenverdieping enkele jaren geleden 'door de wasstraat gegaan'. Met de andere ruimtes zal ik jullie niet lastig vallen... Laten we het erop houden dat de eventuele toekomstige kopers hier nog een aardige kluit aan hebben;-)

Ondertussen hebben we ook al verschillende keren om de tafel gezeten met onze architect en dat einddoel waarnaar we onderweg zijn, heeft vorm gekregen. Maar daarover in een volgende post meer!

Verder hoop ik dat degene die vakantie hebben gehad, ervan genoten hebben en de vakantiegangers die nu vakantie hebben (zoals ondergetekende) of het nog tegoed hebben wens ik héél veel plezier!

Judith



dinsdag 17 juni 2014

Bouwgrond

Zo vluchtig als ik in mijn vorige post schreef dat we een bouwkavel gevonden hebben, zo moeizaam ging die zoektocht! Maar ik kan volmondig zeggen dat ons geduld is beloond!

Wij willen heel graag in een woonwijk bouwen, omdat wij 'een nakomertje' hebben die in principe 'alleen' opgroeit. Hoe fijn is het dan, als je in een kinderrijke nieuwbouwwijk woont waar al snel een speelkameraadje te vinden is?
Het risico van een woonwijk is wel dat je vaak vrij opgesloten woont. En nadat we zo verwend waren met de vrijheid rondom ons vorige huis, wilden we wél wat 'ademruimte' hebben. Ook liever niet aan een te drukke weg, want onze jongste koter houdt erg van z'n vrijheid (lees; buitenkind). Natuurlijk weer wél graag dichtbij het centrum.

Tja, het is nu eenmaal geen pakje boter wat je koopt! Al bij al was het een hele uitdaging om iets te vinden wat in de buurt kwam van onze wensenlijst...

Uiteindelijk is het gelukt! We hebben een kavel gevonden aan de buitenrand van een nieuw te bouwen woonwijk. Aan de achterkant zitten we dus in de wijk, maar aan de andere kant wonen we heerlijk vrij en blijkbaar mag daar in de toekomst ook niet gebouwd worden. Dit is het vrije uitzicht wat we straks hebben vanuit onze woning:


Zoals je ziet, is de wijk nog volledig in aanleg, maar waar het puin nu ligt, komt een straat. Aan de andere kant van de straat hebben ze twee poelen aangelegd:

 Dat wordt weer lekker kikkerdril vangen;)

Tussen deze poelen en de achterliggende landbouwgrond ligt een grindpaadje en een sloot (waar ik zelf als kind regelmatig te vinden was):


Rechts om het hoekje (er komen op dit stukje straat 3 vrijstaande huizen, inclusief die van ons) komt een ruim opgezette speeltuin. De gemeente is bezig met de aanleg hiervan:


We hebben een hoekkavel (stond ook op onze wensenlijst) en links is dus een straat. Dit zijn twee éénrichtingverskeerswegen met een groenstrook ertussen, dus doordat dit lekker ruim opgezet is, staat het huis op het andere hoekkavel net effe wat verder weg. Op de onderstaande foto zie je de wegen in aanleg:


Een stukje verderop zie je een bos, want ja.... Ook die is op steenworp afstand! In dit bosje is ook een weiland met ezeltjes en pony's waar we langs fietsen als we naar school/centrum/etc. gaan. Behoorlijk idyllisch, maar daar heb ik nog geen foto's van gemaakt. 
Daarachter ligt dan weer een autovrij weggetje waaraan de volkstuinen grenzen en nog een bos... En dan te bedenken dat we toch na vijf minuten fietsen in het centrum staan!

Onze dochter was er zondagochtend ook nog eventjes naartoe gegaan met haar opa (mijn vader) en ze vertelde ons dat zij zich erop verheugt om weer wat landelijker te gaan wonen. Ondanks de pubertijd houdt ook zij blijkbaar van wat ruimte en natuur! En onze oudste zoon zei vanochtend nog tegen me dat hij niet kon wachten totdat we gaan verhuizen... We zijn er dus allemaal aan toe om hier op twee hoog te vertrekken!

Maar voordat we hier neerstrijken, gaan we eerst tijdelijk in een huurhuis wonen. Dit is omdat er nog geen nutsvoorzieningen liggen en ons plan om in een woonunit bij de bouw te gaan wonen, nu nog niet haalbaar is. Tot die tijd moeten we het doen met bezoekjes aan 'ons stukje aarde'!


De foto's heb ik overigens snel met mijn gsm gemaakt, dus zo'n geweldige foto's zijn het niet. Maar ach, het gaat om de beeldvorming.

Wegens de verhuisdrukte/chaos, zal ik de komende weken geen tijd hebben om te posten, dus deze post was mijn allerlaatste die ik plaats vanuit België...  Bij deze wederom iets afgesloten:-)))

Liefs,

Judith


maandag 2 juni 2014

Als een kip...

... zonder kop...
Ik heb het gevoel dat ik momenteel zo de dagen doorga;-)

Want jongens, jongens... wat beleven we hier een drukke en chaotische tijd zo net voor onze 'remigratie'!

Natuurlijk is het gevoelsmatig een ingrijpende gebeurtenis, want na 9 jaar is het best spannend om terug te gaan naar ons thuisland... Voor de kids zal het écht wennen zijn, want zij zijn hier opgegroeid! Maar de tijd heeft daar ook niet stil gestaan, dus ook wij zullen weer veel dingen opnieuw moeten ontdekken/uitpluizen. Ach, destijds hebben we onze weg hier in België ook gevonden en toen kenden we hier echt niks of niemand. Dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen!


In praktische zin zijn we momenteel ook druk met alle voorbereidingen voor de verhuis, want over exact 4 weken gaan we de sleutel inleveren van onze huidige woonstek. Dat houdt in dat we hier heel veel sorteer, inpak en transportwerkzaamheden hebben, maar er moeten ook heel veel 'bureaucratische' dingen geregeld worden.

Verder het afsluiten van het schooljaar van de kids; Bloggers met schoolgaande kids weten vast dat er op het einde van het schooljaar veel extra activiteiten georganiseerd worden, zowel door de scholen als de verenigingen. Dus wij ouders mogen weer veel extra helpen en taxiritten rijden. Parallel loopt dat we ook nog bezig zijn met school voor de kids in Nederland. Voor de jongste spruit was dat zo geregeld. De oudste gaat een hele andere weg inslaan en dat is ook aardig voorbereid, maar de middelste... Het is echt appelen met peren vergelijken wat betreft het voortgezet onderwijs van België en Nederland en als ze het op de scholen al niet kunnen invullen, is een keuze maken voor ons best lastig! Na een lange zoektocht hopen deze week de knoop door te hakken.

Zelf neem ik over 3 weken afscheid van mijn werk. Het weekend na mijn laatste werkdag staat er nog een gezellig shop&diner dagje gepland met mijn favoriete, directe collegaatjes... Het zal allemaal dubbel zijn, maar ik ben nuchter genoeg te weten dat wanneer je ergens een deur sluit, er ergens anders een deur opengaat!


Verder zitten we nog wel met 'een klein detail', want ondanks dat we over 4 weken hier de sleutel gaan inleveren, weten we nog niet waar we per 1 juli gaan wonen. Maar een kleinigheidje blijf je houden, toch? In het ergste geval leven we deze zomer een nomaden bestaan van het ene vakantie adres naar het andere. 
Het goede nieuws is dat we ondertussen wel een mooi bouwkavel gevonden hebben! Dus naast al het pakken en regelen, zijn we ook al druk bezig met de eerste voorbereidingen voor de bouw waarmee we in het najaar van start hopen te gaan. Met de vakanties ertussendoor, is dat wel een kwestie van vol gas erop. Maar dit is een druk die mij wel een energieboost geeft: Woensdagochtend komt de architect bijvoorbeeld hier en om daarmee bezig te zijn, geeft mij echt positieve energie!

Zometeen komt de makelaar met wederom een bezichtiging... de zoveelste... Ik had liever gezien dat ze dat lekker doen wanneer we eruit zijn. Afgelopen vrijdagmiddag stond de makelaar zelfs onverwachts voor de deur met mensen voor een bezichting en dat terwijl wij zelf de hele dag in Turnhout zaten en de pubers alleen thuis waren met hun logées... Kunnen jullie nagaan in wat voor een rommel die mensen terecht kwamen;-) Eigen schuld, want ze hadden blijkbaar woensdag naar mij gebeld, maar ik was die dag van de ene bespreking naar de andere aan het rennen in Nederland, dus ik had hun oproep gemist... Blijkbaar is het laten overgaan van een telefoon voor hen al genoeg bevestiging dat er 'een afspraak' gemaakt was; Bizar! 

Maar vandaag geniet ik vooral zoveel mogelijk van mijn allerlaatste dag als dertiger!!!

Fijne week,
Liefs

Judith



woensdag 14 mei 2014

Kleurloos

  Ik ben dol op sobere tinten en de kleur grijs.

Maar afgelopen dagen zijn wat mij betreft veel te grijs verlopen... Naast het feit dat het iets te lang te kleurloos was, komt de regen me ook m'n neus uit! Ik heb deze week de hele dag kaarsjes aan gehad als ik thuis was, om nog wát sfeer erin te krijgen...


Vanochtend was ik dan ook blij toen ik de gordijnen opendeed en ik de vogels hoorden fluiten (want die laten zich ook niet horen of zien als het met bakken uit de lucht komt) en de zon hoog aan de hemel stond. Toen ik na het 'leesmoederen' terug fietste van school naar huis, besefte ik maar weer dat weersomstandigheden een grote invloed hebben op m'n gemoedstoestand... heerlijk dat zonnetje en de jas open! Later vanochtend had ik nog een afspraak een paar dorpen verderop en ik twijfelde zelfs nog om met kap open ernaar toe te rijden, maar daar was het toch echt nog wat te fris voor...


Inmiddels is het buiten alweer donker en zijn de sluizen in de hemel volledig open, met onweer als extraatje. En dat terwijl m'n vader met mijn jongste zoon op de fiets naar de speeltuin zijn... die komen straks doorweekt thuis vrees ik! 

En ik dacht nog wel om eind van de middag nog eventjes naar de markt te lopen voor verse groenten en fruit... Bah, wanneer wordt het weer lente?

Judith

vrijdag 9 mei 2014

Eindsprint

Alleen al door een blik te werpen op onze kalender weet ik weer dat we het einde van het schooljaar naderen...

Het blijkt ieder jaar weer dat iedereen wel wat te vieren heeft, nog voordat de schoolvakanties aanbreken! Ook dit jaar regent het weer uitnodigen: Huwelijken, communicanten, vormelingen, babyborrels, jarigen, noem het maar op! En wij vieren graag mee, alleen vallen uitnodigingen soms op dezelfde data en is het helaas niet haalbaar om alle feesten mee te vieren.

Begin juni word ik zelf ook nog 40 jaar, maar omdat er nu zoveel dingen mijn aandacht vragen, heb ik er de tijd en energie niet voor om daar iets groots voor te organiseren, dus dat ga ik maar 'ns vieren met een familie-etentje en een relaxte high tea of tapasavond met m'n dierbaarste vriendinnetjes; Ook gezellig!
 

En dan natuurlijk die vreemde verhuisplannen van ons... Want ik geef eerlijk toe dat ik het zelf ook best een rare boel vind: Alles is al opgezegd, maar we weten nog steeds niet waar we op 1 juli (met optie tot 1 augustus) naartoe verhuizen! Mensen die ons kennen, kijken er niet eens van op dat het allemaal op het laatste moment moet gebeuren... het past wel een beetje bij ons. Wij zelf kunnen best snel schakelen, maar ik merk dat onze kinderen nu toe zijn aan wat duidelijkheid. Dus de prioriteit voor ons is om dat nog 'eventjes' in goede banen te leiden.


Ondertussen blijven we gewoon ademen en zoeken we af en toe de rust op... Want wonend midden in het centrum, ligt die rust niet meer voor onze voeten in eigen achtertuin. Gelukkig wonen we hier wel in een hele mooie omgeving met prachtige natuur, waar we lekker onze accu kunnen opladen.

Fijn weekend!

Judith











woensdag 23 april 2014

Vakantie

De kids zijn gisteren weer naar school gegaan na ruim twee weken paasvakantie. Voor de vakantie ben ik twee keer geopereerd, dus de eerste week van de vakantie heb ik vooral horizontaal doorgebracht. En ondanks dat twee keer onder narcose in één week me niet in de koude kleren is gaan zitten, zijn we vorige week toch een paar dagen weggeweest. Eerlijk gezegd heb ik het best gezien op het plekje waar we nu wonen, dus ik vond dat ik ook best wat kon bijkomen op de bank in een vakantiehuisje! Tussendoor natuurlijk wel zoveel mogelijk meegenieten met m'n gezin van ons vakantieadres... We zaten er niet op te kijken om naar huis te gaan (uitgezonderd onze zoon, want die miste zijn meisje al snel).


Verder heb ik onlangs officieel mijn ontslag genomen op het werk én hebben we de huur opgezegd van ons appartement. Wat is het een heerlijk vooruitzicht dat we hier over enkele maanden gaan vertrekken! Op twee hoog is echt niets voor ons. Wat missen we onze tuin en de vrijheid voor de jongste om zonder begeleiding naar buiten te kunnen. Ja, we zijn echt aan het aftellen! Wat betreft mijn werk, ga ik eerst fulltime thuis moederen, zodat we rustig kunnen gaan settelen in onze nieuwe omgeving. Vooral voor de kids zal het een hele grote verandering zijn, na 9 jaar in België gewoond te hebben, dus is het wel fijn als ik mezelf daar volledig op kan richten. Daarna zie ik wel weer wat er op m'n pad komt.

Zoals je leest, begint de verhuizing steeds dichterbij te komen en dat is best spannend... Zeker omdat we nog steeds niet weten waarheen we gaan verhuizen... Ach, een klein detail blijf je houden hahaha! Maar daarover in een volgende post meer!

Judith

dinsdag 25 maart 2014

Gebreken


Gebreken komen met de jaren.

Natuurlijk geldt dit ook voor ondergetekende, maar in deze post ga ik het hebben over het appartement waarin we nu wonen;-)

 In het jaar dat wij er wonen zijn er al de nodige dingen vervangen en gerepareerd. Nu zagen we twee weken geleden dat het glasvezelbehang op een slaapkamermuur erg afgebladderd was. Tegen die muur stond een kast, dus we kwamen er pas achter toen de muur al erg nat was.


Nadat we het ontdekten, hebben we meteen de huurbazin gecontacteerd. Vooral voor de onderburen is het wel heel fijn als het euvel snel verholpen wordt, want het is een kwestie van tijd dat het water naar beneden sijpelt en de onderburen hebben juist hun hele appartement opgeknapt (en dus ook laten stucen!).

Een voordeel als huurder is dat je niet voor de kosten opdraait, een nadeel is dat je zelf geen invloed hebt op hoe/wanneer er actie wordt ondernomen.

Na vijf dagen kwam er iemand kijken. Hij zei dat het aan de voegen ligt, die in heel slechte staat verkeren. Een optie was om de tegels te vervangen, maar dat betekent voor ons veel rotzooi en een langere tijd niet kunnen douchen/baden. Daar zitten wij natuurlijk niet echt op te wachten, zeker omdat wij hier nog maar tot juli blijven wonen.

Gelukkig had de beste man ook nog een andere oplossing, namelijk een spaanplaat tegen de tegels aan bevestigen. Hierbij hebben wij minder hinder en voor de eigenaresse van het appartement zijn de kosten van zo'n ingreep ook beduidend lager.


Zelf zou ik nooit voor de laatste oplossing kiezen, simpelweg omdat het mij niet mooi lijkt  en vooral omdat dit geen duurzame oplossing is. Toch hoop ik in deze dat de huurbazin minder kieskeurig is dan ik, want in die laatste maandjes zit ik niet te wachten op al die overlast, zeker niet omdat ik ook nog twee operaties moet ondergaan (over gebreken gesproken hihi) komende weken!

Inmiddels zijn we alweer een tijdje verder en we hebben nog steeds niets vernomen waarvoor de eigenaresse kiest en ondertussen gaat het lekken natuurlijk gewoon door, dus ik ben benieuwd of de onderburen binnenkort hun stucadoor weer terug mogen laten komen;-)

Judith



maandag 17 maart 2014

Gekke Henkie?

Heb jij ook zo genoten van het mooie voorjaarsweer? Deze winter neemt op lenteachtige wijze afscheid van ons en ik vind het heerlijk!

Inmiddels is het kwik weer gedaald en heeft de strakblauwe lucht plaats gemaakt voor een dik wolkendek. Tijd dus om het binnenshuis weer extra knus te maken met bijvoorbeeld wat kaarslicht. 

De waxinelichtjeshouder die je hier ziet, heb ik een tijdje terug gekregen van een vriendin. Haar man heeft 'm gemaakt.


Hiermee kan ik veel kaarsjes branden en wie weet brengen die wel wat extra geluk bij de zoektocht naar een stuk bouwgrond? Want die schiet namelijk nog steeds niet op! En ik weet dat het een soort van 'luxe probleem' is, maar desondanks toch wel een probleem... De zomervakantie nadert en daarmee de verhuizing terug naar Nederland ook en dan zou het best handig zijn als we weten wáárheen we gaan verhuizen:-)

Afgelopen week kregen we wel een kavel aangeboden door een makelaar. Maar dit werkte alleen maar frustratie-verhogend: Dit kavel kenden we namelijk al, omdat we hierop een optie hebben gehad (bij diezelfde makelaar) toen we ons huis 'onder voorbehoud van financiering' verkocht hadden. Maar omdat we niets durfden aan te kopen, voordat we ons eigen huis definitief verkocht hadden, hebben we de optie toen geannuleerd.

Andere mensen die destijds de gok wel gewaagd hebben, zitten ondertussen dus nog steeds met hun onverkochte huis in hun maag én een bouwkavel. Zij willen nu dus dit kavel gaan verkopen.


Tja en wie gokt, kan mis gokken en zoiets kan een behoorlijk kostenplaatje opleveren. Gemakshalve vragen zij nu aan ons 29.000 euro meer en dat terwijl de grondprijzen sinds 2012 juist gedaald zijn en de hypotheekconstructie (ten nadele) is veranderd! De makelaar heeft vast gedacht dat wij écht grond nodig hebben en dat wij het vast niet erg vinden om voor de financiële gevolgen van deze verkeerd uitgevallen gok op te draaien...


En wij zijn gekke Henkie??? Bied dan niets aan... zonde van onze tijd en energie!
We hebben de makelaar dus laten weten dat wij deze vraagprijs absurd vinden, maar hierop hebben we niks meer vernomen... 

Ondertussen hebben we onze peilen weer op iets anders gericht, want we blijven natuurlijk niet stil zitten! En onze zoektocht naar bouwgrond is voorlopig nog niet van de baan... Voorlopig, want mochten we binnen nu en twee maanden nog steeds niets gevonden hebben, moeten we een ander scenario verzinnen!

Judith


dinsdag 4 maart 2014

Schietpartij

Goh, vanochtend zijn we hier toch wel geschrokken...

In mijn ouderlijke straat is vannacht een heftige schietpartij geweest. Mijn moeder was er best stuk van, want zij woont haar hele leven al op dezelfde plek en kent iedereen goed. Mijn ouders hoorden 's nachts harde knallen en in eerste instantie dacht mijn moeder dat het om vuurwerk ging, maar al snel zei m'n vader "volgens mij wordt er geschoten". Dat is in hun rustige dorp eigenlijk wel heel onwerkelijk, dus mijn moeder ging eens via de voordeur naar buiten om te kijken wat er aan de hand was (behoorlijk onverstandig in zo'n situatie, maar wist zij veel...)

Buiten zag ze dat er op de weg een brandweerauto stond en dat de weg met lint was afgezet en meteen kwam er een politieman op haar af dat ze snel naar binnen moest omdat er geschoten werd en dat ze bij de ramen vandaan moest blijven... Dat was heel eng en raar voor hen. Mijn moeder dacht meteen aan buurtbewoners die ruzie hadden, maar toen er daarna scherpschutters op daken zaten te schieten, ging ze denken aan een overval of zoiets dergelijks. Het ging er zo ontzettend intens aan toe!

Tja, en dan heb je een hele onrustige nacht. Na afloop bleek het dus inderdaad te gaan om een buurtbewoner. Dan lees je op internet de berichtgeving en de reacties van mensen die helemaal niet weten wat er speelde en hem afdoen als één of andere crimineel ofzo. Maar het was gewoon een aardige man, getrouwd en vader van twee jonge tienerkinderen. Het ging de laatste tijd niet goed met hem, hij was overspannen. Er waren verschillende dingen in zijn leven die speelde en waar hij moeilijk mee kon omgaan. Daarbij had hij dus ook al een tijdje ruzie met zijn overbuurman (die gelukkig op vakantie was!) en op de één of andere manier zijn de stoppen gisterenavond doorgeslagen, met alle gevolgen van dien...

Mijn moeder is vanochtend vroeg vertrokken, omdat ze op mijn neefjes ging passen. Ze was blij dat ze van de 'crime scene' kon ontsnappen, al vrees ik dat ze straks in een kermis van journalisten terecht komt en dat de rust voorlopig nog niet zal wederkeren.

Maar m'n gedachten gaan nu vooral uit naar zijn vrouw en hun twee kinderen, die dit alles een plekje moeten gaan geven...

Sterkte Mariëtte, Rick en Romy!



Judith