Medelijden

Zoals ik in een vorige post al zei, gingen we de keukenfronten van een andere kleur voorzien. We hebben gekozen voor 'Boulevard' van Histor en we zijn allebei blij dat we die extra pot verf gehaald hebben, want spierwit is gewoon niet ons ding en nu vormt alles ook veel meer één geheel. 

Ik krijg wel door dat (bijna) alle mensen een erg troosteloos beeld hebben bij het wonen in een unit. Zo vertelde de mentor van dochterlief me dat ze gehoord had dat wij verhuisd waren naar een keet...Op de manier waarop zij het woord 'keet' uitsprak, wist ik dat ze te doen had met ons meisje: Niet nodig! Haar kamer is mooier en groter dan de slaapkamer die ze had in ons laatste huurhuis en de sfeer hier is zoveel meer eigen, dat ze graag thuis vertoeft.

Maar doordat mensen bijna medelijden met ons krijgen als ze horen dat wij in een unit wonen, vind ik het des te leuker wanneer mensen hier voor de eerste keer voet over de drempel zetten: Ze komen binnen via de bijkeuken, die niks verraadt: Want aan de rechterzijde staan de droger, wasmachine, extra diepvries, extra koelkast en lockerkast. En aan de linkerzijde hangt een overvolle kapstok en staat er een mand met dassen, mutsen e.d. en als je pech hebt struikel je nog over rondslingerende schoenen...

Maar als ze dan nog een deur verder komen, moeten ze wel een rasechte pessimist zijn willen ze nog wat te zeiken hebben over onze woonplek haha! Dan blijkt dat het juist 'kei' gezellig is in ons keetje en verdwijnen de vooroordelen als sneeuw onder de zon.

Inmiddels is de keuken ook voorzien van een afzuigkap. We kozen voor een strakke RVS uitvoering van M-System, die we wel goed vonden passen bij deze keuken. Dit was het laatste project wat we binnen nog moesten afronden en dus gaan we buiten aan de gang: Een 'tuintje' aanleggen bij de keet. Want over precies 3 weken komt onze pup thuis, dus gisteren is de hekwerk-vakman de boel komen opmeten, zodat ons nieuwste gezinslid straks ook buiten veilig vrij kan rondlopen...

Groetjes,

Judith

Photo diary

Onlangs werd ik benaderd door Benita, van de mooie en inspirerende woonwebsite De Wemelaer. Ze vroeg me mee te werken aan een foto-dagboek, waarbij het de bedoeling was om een week lang mijn woonperikelen te delen met de lezers van haar site.

Ik vond het een compliment en eervol dat ze me vroeg, maar de spits afbijten is best spannend... Kan ik dat wel? En is het wel interessant om over mijn woonbezigheden te lezen? Want die zijn behoorlijk op huisje-boompje-beestje niveau.

Maar ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben gewoon in het diepe gesprongen. Wil je graag mijn bijdrage zien aan haar website:

klik hier

voor het resultaat!

Liefs,

Judith

Jeujjj

De lente hangt in de lucht!!!

Wat is het heerlijk zonnig vandaag en de temperatuur wordt ook merkbaar beter...

Krijg jij daar ook zo'n vrolijk gevoel bij?!

Liefs,

Judith

Opgedoken schat

Onlangs zag ik een leuk plateautje liggen in de garage bij mijn ouders... Ik had 'm al vaker aan gekeken, omdat ik het zo'n leuk ding met potentie vond. Ik herkende het eerlijk gezegd niet eens meer als 'het mijne' en vroeg mijn moeder waarvoor ze dat ding had. 

 

Nadat zij mij dus vertelde dat ie daar in opslag lag voor (en dus van!) mij, ging het plateautje meteen met mij mee naar de unit! Stom eigenlijk dat ik het gewoon vergeten was hè?

Daar heb ik het plankje eerst in de bleek gezet en daarna ben ik 'm met 'grof geweld' te lijf gegaan. Ik twijfel nog om wat aan de kleur te gaan doen met loogbeits of was. Maar door de chloor is ie al mooi verbleekt, dus voorlopig geniet ik ervan zoals ie er nu uitziet (De eerste foto's zijn bij daglicht gemaakt en de andere bij 's avonds).

Zo zag ie eruit:

Altijd leuk om voor niets weer een leuk item in huis te hebben, waar je heerlijk mee kunt decoreren.Ik denk dat ik er veel plezier van ga hebben!

Groetjes,

Judith

Smeerboel

Allereerst dankjewel voor de lieve reacties op mijn vorige post. Het waren rare dagen, als je weet dat er een bepaald tijdstip komt waarop iemand afscheid neemt van het leven. Maar voor haar is het goed, zij heeft nu de rust die ze verdiende...

Tijdens die dagen ben ik maar 'los gegaan' met de muurvuller. Ik hoor je al denken "Niet weer die muurvuller"... En het klopt, al jaren zien we de mooiste muurvuller-projecten voorbij komen in Blogland, dus erg origineel is het niet. Maar ik had er zelf nog nooit mee gewerkt, dus voor mij was het een soort van 'nieuw';-)

En ik moet zeggen: Het is een fluitje van een cent, met leuke resultaten! Zo heb ik 2 vergeten glazen schalen nieuw leven in geblazen en twee metalen vaasjes hebben ook een nieuw jasje gekregen.

Groetjes,

Judith

Afscheid

Vandaag is een beladen en rare dag...

Vandaag denk ik aan mijn nuchtere (familietrek?), dappere en stoere grote nicht Rikie...

Als jong meisje keek ik tegen haar op... Zij kreeg een dochter toen ik nog maar een klein meisje was en haar baby vond ik prachtig! Mijn babypop (in mijn beleving geen pop, maar een baby;-)) heb ik dan ook vernoemd naar mijn achternichtje... Toen werd dat babietje een peutertje en ik een pubertje en onze wegen scheidden.

Door het leeftijdsverschil van +10 jaar, zijn Rikie en ik elkaar uit het oog verloren. Tot ik in 1995 onze hond kocht en daarmee naar de hondenschool ging. Daar kwam ik Rikie weer tegen: Ik als leerling en zij als trainer. Er liep nog een andere trainer rond, Rob. Een leuke, spontane vent waarmee het gezellig vertoeven was... Dat vond Rikie ook, want rond die tijd is er liefde tussen die twee opgebloeid! Na ruim twee jaar hondenschool ben ik gestopt met het volgen van cursussen...

Jaren later kwam ik weer met haar in contact. Via onze tante... Qua leeftijd zit Rikie tussen mij en onze tante in. Ik kwam regelmatig bij mijn oom en tante over de vloer en zij waren op hun beurt bevriend met Rikie en Rob. M'n tante wist van mijn woonpassie af en vertelde me dat Rikie zo'n mooi huis had, dat ik dat eigenlijk eens moest zien... Zo geschiedde en inderdaad: Wat wonen zij mooi, in hun zelfgebouwde landhuisje midden in de bossen! Na dat bezoekje hebben we nog vaker afgesproken en hielden we ook contact via de PC... Soms ging ik naar haar voor goede raad, dan bezorgde zij mij weer dozen vol woonbladen toen ik maanden plat moest, maar vaak ook gewoon voor een kletspraatje...

Maar mijn nicht is ziek... Heel erg ziek... Járen geleden vond ze een heel klein knobbeltje is haar borst, niet meer dan 'een insectenbeet' zoals ze zelf zij. Maar het was mis, helemaal mis... Meteen vanaf de eerste diagnose was het duidelijk dat zij deze strijd niet kon winnen en het werd een kwestie van verlengen... Ondanks dat ze er vele jaartjes bijgesnoept heeft, is de strijd nu echt gestreden...

Ik heb ontzettend veel respect voor haar, hoe zij zich door deze ziekte heen gestreden heeft. Mocht ik ooit met hetzelfde bijltje moeten hakken als haar, ben ik al blij met een fractie van haar kracht! Ik ben dankbaar dat we de afgelopen jaren toch weer in contact zijn gekomen met elkaar... Die herinneringen zal ik koesteren...

Vandaag is het moment gekomen dat zij afscheid neemt...
Afscheid van het leven...

Vandaag is de dag die in haar teken staat...
In gedachten bij haar...

Goede reis lieve Rikie,
Tot ooit!!!

Judith

Thuis komen

Inmiddels wonen we alweer ruim een maand in de woonunit, of zoals een medeblogger mooi verwoorde 'Cosy Container' en een andere noemde het 'Log Cabin'...

Na twee jaar in huurhuizen, voelt het nu weer als thuiskomen. Natuurlijk helpt het dat dit plekje van onszelf is en we vrij zijn ermee te doen wat we willen. En ondanks dat we met een beperkt budget de boel gestript en vervolgens weer opgebouwd hebben, hebben we er duidelijk onze eigen stempel opgezet.

Qua vierkante meters is het behelpen en het oogt dan ook snel rommelig. Gelukkig houd ik al van een rustig interieur, maar hier is het noodzaak... Ik word erg onrustig van veel rommeltjes om me heen, dus gedurende de dag ruim ik regelmatig op. Met minder ruimte, is er ook minder plek voor sfeervolle stillevens. Dus is het een kwestie van niet teveel tegelijk willen en vooral afwisselen.

Ik merk dat ik nu weer graag rommel in huis. De afgelopen jaren zette ik iets neer bij het intrekken van de huurwoning en dan bleef het daar vaak staan... Ik had er gewoon geen lol in. Het feit dat al mijn spullen (vanuit België) ook nog een uur rijden verderop opgeslagen stonden, hielp natuurlijk ook niet echt!

Maar nu sta ik binnen vijf minuutjes bij mijn ouders, waar al mijn vondsten opgeslagen zijn. Het is vaak wel een kwestie van zoeken, want het ligt daar echt héél vol... Iedere verhuizing weer verdwenen er dozen en spullen van ons richting ouderlijk huis en ondertussen zit er nog maar weinig structuur is. Dus binnenkort begin ik maar eens doos voor doos alles uit te zoeken; Een hele klus!

En nu de basis door het kleurgebruik weer meer in ons straatje is, is het ook leuker stylen... Om eerlijk te zijn staat er nu dus ook alweer wat anders op de hangoortafel dan wat jehier op de foto ziet;-)

Misschien is het je trouwens opgevallen dat ik wat heb veranderd aan de lay-out van mijn blog. Ik merkte dat een titel boven de afbeeldingen in de rechterbalk een 'verplicht veld' is: Weet iemand hoe ik daar onderuit kan komen? Tips welkom...

Ik wens je nog een fijne dinsdag

Liefs,

Judith

Babynieuws!

Wij zijn verheugd om jullie te vertellen dat er bij ons gezinsuitbreiding aan zit te komen!

Voor degene die mij volgen via instagram of facebook is dit geen nieuws, maar aan alle anderen wil ik hier vol trots ons nieuwe gezinslid voorstellen:

Het is een zwarte Engelse Cocker Spaniel die (hopelijk) luistert naar de naam 'Reus' en hij is geboren op 5 februari jongstleden. Deze foto heb ik afgelopen weekend gemaakt, Reus was toen 10 dagen oud en kon noch lopen noch zijn oogjes openen...

Maar aan de geluidjes te horen (ik heb eigenlijk nog nooit een filmpje op mijn blog geplaatst, dus ik hoop dat het werkt!), waant hij zich een echte Reus en doet hij, zo piepklein als hij is, zijn naam nu al eer aan;-)

 Morgen over 6 weken mogen we ons ventje mee naar huis nemen... Dat lijkt me nu een eeuwigheid te duren, maar na een maandenlange zoektocht naar 'ons' hondje, zal ik die laatste weken ook wel doorkomen;-)

Groetjes,

Judith

Later

Vandaag laat ik je een kijkje nemen in onze unit-keuken... Hij is nog niet helemaal af, zo ontbreekt bijvoorbeeld de afzuigkap nog en ik denk dat ik ook nog wel een plankje (of twee) op de achterwand wil hebben. 

Deze keuken hebben we tweedehands gekocht via M.plaats. Het was nog een uitdaging om een passende opstelling te vinden. Qua maatvoering pastte deze keuken dan ook niet helemaal. Maar dankzij de creativiteit en handigheid van manlief en zijn broertje, is het goed gekomen.

Het is een kwalitatief goede keuken met een composiet werkblad en A-merk inbouwapparatuur. En hij is extra hoog, wat voor ons echt een verademing is! Zelf hebben we in onze huizen ook altijd een hoger aanrecht gehad (want wij zijn nogal lang), dus dan is het na twee jaar weer fijn om gewoon recht te kunnen staan terwijl je met het eten bezig bent!

Dus die kleur... WIT-WITTER-WITST... namen we op de koop toe!

Ondanks dat wij absoluut niets met wit hebben bedachten we ons dat dit commercieel gezien misschien wel slim is: Onze unit moet volgend jaar tenslotte wel weer verkocht worden en bij de gemiddelde mens vallen lichte kleuren juist beter in de smaak dan die donkere, sobere tinten waar wij van houden.

Het hoge raam wat je ziet, verwacht je niet snel in een unit (ik heb het tenminste nog nooit eerder gezien), maar dat was een ideetje van manlief. In de zijwand van deze unit zat namelijk een groot, gapend gat op de plek waar ooit een deur gezeten heeft. En in plaats van dat gat te dichten of er weer een deur in te zetten, heeft hij op M.plaats gezocht naar een groot kozijn... Ik vond het een goede vondst, want hierdoor krijgt de unit toch extra uitstraling en is het lekker licht in het kookgedeelte.

Maar dan dat WIT-WITTER-WITST... Na nog geen 4 weken hier gewoond te hebben, zijn we het al helemaal beu! We hebben toegegeven aan ons gevoel en we zien later dan wel weer of het verstandig is... De lak staat dus al klaar en wij hebben deze week een extra klus op de to-do-list staan;-)

Zoals we al dachten, kwamen onze vaders vanmorgen hier over de vloer en verzuchtten allebei dat wij echt niet spoorden: "Alsof we nog niet genoeg te doen hebben" en uiteraard is het overdreven om aan een unit-keuken zoveel aandacht te besteden... Tja... Een gevalletje van 'het bloed kruipt waar het niet gaan kan'?

Liefs,

Judith

Nog een keer...

... verhuisd!

In het weekend van 17-18 januari hebben we onze intrek genomen in de woonunit. Tot op de dag van vandaag liggen er nog wel enkele klusjes te wachten, maar we zitten er voor unit-begrippen best knus bij. Hier een eerste bescheiden binnenkijker:

Naast de drukte rondom de verhuizing, hadden we nog een uitwisselingsstudente in huis en drie dagen na de verhuizing werd ik alweer opgenomen voor een operatie (gelukkig niet aan mijn rug: Grappig dat veel mensen dat automatisch aannemen, aangezien ik rugpatiënte ben). Toen deze ingreep werd ingepland, gingen we ervan uit dat we eind 2014 verhuisden, maar door dat gedoe met de nutsvoorzieningen, werd het wel een beetje een onhandige en strakke planning...Gelukkig is het allemaal goed gekomen!

Voordat we gingen verhuizen, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe bank, want onze oude bank was na 16 jaar trouwe dienst écht op. Aangezien we hier nu niet zoveel ruimte hebben en de kids in het nieuwe huis hun eigen bescheiden woonkamertje krijgen, hebben we, met die eindbestemming in ons achterhoofd, nu alvast een bank gekocht.

Ik wilde een tijdloze bank met een verwisselbare hoes en hij moest ook betaalbaar zijn, aangezien het straks een 'jeugdbank' wordt en ongetwijfeld veel te lijden zal krijgen... Mijn zoektocht eindigde bij de I.kea, die deze bank nieuw in hun collectie heeft. Voor nog geen 500 euro zitten wij weer een stuk lekkerder en hij past prima in onze woonsfeer: Mission completed:-)

Fijn weekend
Liefs,

Judith