Hart versus verstand

Vorige week zijn we weer eens naar onze zuiderburen gegaan om te zoeken naar geschikte bouwmaterialen. Een tijdrovende, maar leuke (althans... ik vind het een feestje) klus!

Nou hoef ik jou vast niet uit te leggen dat het onmogelijk is om een keuze te maken uit tientallen voorbeeldvlakken? We hebben dan ook úren rondgereden. De handelaar gaf ons telkens weer een lijst met adressen mee, waarop huizen stonden die gebouwd waren in de steen die ons wel mooi leek. Iedere keer ging het maximaal tussen vijf verschillende stenen per rit, omdat we het onszelf anders blijkbaar te moeilijk zouden maken.

 

Deze handelaar had maar een kleine greep gerecupereerde stenen (op de foto links zie je enkele voorbeelden), dus de voorbeeldhuizen waren allemaal opgemetseld in nieuwe stenen. Er was geen enkele steen die ons hart sneller deed kloppen. Wanneer we een mooie steen zagen en ik er een foto van maakte (omdat de bewoners niet thuis waren), beaamde de handelaar steevast dat het om een oude gevelsteen ging. En waar de eigenaren wel thuis waren, werd me iedere keer verteld dat het om een recuperatie steen ging...

Nou hadden we liever een nieuwe steen gevonden waarvan ons hart een sprongetje maakten... Want met een oude steen kun je nu eenmaal een slechte levering met poreuze stenen treffen. Ook zijn ze niet maatvast, waardoor de metselaar extra veel werk heeft (dus duurder in plaatsing). En dan nog zoiets: Omdat ze op een pallet staan, weet je van te voren nooit zeker hoe de steen eruit ziet... Dus da's best een spannende gok! Een voordeel is wel, dat een oude steen verder blijkbaar geen invloed heeft op bijvoorbeeld de isolatiewaarde. En als ie eenmaal opgemetseld is (al dan niet gepaard met veel gevloek van de metselaar), heb je geen hinder meer van de mindere kwaliteit. 

 

Bij een oude dakpan krijg je ook geen garantie en de plaatsing hiervan is een stuk duurder omdat ook deze niet maatvast is (wat ook weer invloed heeft op de regendichtheid!) en vaak niet beschikt over ophangneuzen en nagelgaten. Wat ook erg belangrijk is, is het feit dat zo'n pan meestal afkomstig is van een oud dak zonder warmte-isolatie. Wanneer deze dan op een dak geplaatst worden met isolatie, kan de regendichtheid snel aangetast worden.. En dat heeft wel grote gevolgen voor de kwaliteit, ook ná plaatsing en die gok willen wij niet aangaan. Maar gelukkig is er in het gamma nieuwe dakpannen genoeg prachtigs te kiezen!

Dus voor nu lijkt het erop dat we zowel een keuze gaan maken met ons hart als met ons verstand... Zijn we weer lekker in balans;-)

Wordt vervolgd!

Judith

Meeleven

Er branden hier kaarsjes voor mijn blogvriendin Martine

Haar leven staat op z'n kop

Veel onzekerheid

Momenten van angst en hoop

Het rammetje wat je op de foto ziet, heb ik ooit van haar gekregen.

Symbolisch branden juist de kaarsjes die bij 'haar rammetje' staan vandaag voor haar.

 

Vandaag is voor haar namelijk een héle spannende dag...

Het enige wat ik voor haar kan doen is laten merken dat ik aan haar denk en met haar meeleef.

Ik hoop met heel mijn hart dat zij vandaag goed nieuws gaat krijgen!

Brand jij ook een kaarsje voor haar?
Wie weet mag het helpen...

Judith

Rust

De overgang van onze grote, landelijk gelegen tuin naar een dakterras midden in het centrum aan een drukke doorgaande weg, was enorm! Van rust en ruimte naar een grauw dakterras met de herrie van de straat. Zodra het weer het toeliet, leefden wij zoveel mogelijk buiten. Maar toen we in dat appartement woonden, zaten we nog maar zelden buiten.

Ik weet nog wel dat we tijdens onze allereerste nacht in België wakker lagen omdat het er zo stil was... We hoorden werkelijk niets! Toch wende die stilte razendsnel. We dachten ook aan het lawaai te gaan wennen, maar dat hebben we nooit prettig gevonden. Het liefste slapen wij met ramen open, maar daar waren ze steevast dicht als we gingen slapen.

Nu wonen we in een typisch Nederlandse wijk, waar alle huizen behoorlijk dicht op elkaar staan, met een bijbehoorend typische postzegeltuintje. En toch viel het ons de eerste nacht al op dat het hier zo heerlijk stil en rustig was... We hadden dan ook allemaal erg goed geslapen die eerste nacht! Voor ons noooooit meer een huis aan een drukke weg...

Een fijne bijkomstigheid is dat de tuin volgroeid is en door al dat groen en de leibomen hebben we geen inkijk van de achterburen, waardoor je toch wat privacy hebt. En wat voor mij persoonlijk een énorm pluspunt is, is dat met de vierkante meters grond minder ook het werk een stuk minder is geworden. Nu kan ik alles ZELF bijhouden met dat krakmikkige lijf van me en dat voelt wel goed!

Ik hoop op nog een paar aangename zomerdagen in september en jij?!

Judith

Bouwstijl

Het eerste huis wat wij zelf gebouwd hebben, ken je van mijn blog. Het was een huis geïnspireerd op de jaren '30 stijl. We waren tijdens onze zoektocht in Vlaanderen ook erg gecharmeerd geraakt van de Vlaamse pastorijwoning, ook wel als Kempische bouwstijl bekend. In Nederland zag je veel woningen in de (toch wel Nederlandse) jaren '30 stijl en in Vlaanderen zag je juist veel woningen in die Kempische stijl. We vonden het voor de variatie wel leuk om in België te kiezen voor dat Nederlandse huis.

Het stond voor ons eigenlijk meteen al vast, toen we besloten naar Nederland terug te verhuizen, we de kans grepen nu te kiezen voor die Vlaamse bouwstijl die we zo fantastisch vinden. En hoe leuk is het dat mensen aan ons huis zien, dat we ook een klein beetje Belgische roots hebben? Mocht de pastorijwoning jou niks zeggen, kijk dan eens op mijn PINTEREST in het mapje 'architecture inspiration'.

Hieronder een tipje van de sluier over de bouwplannen die wij hebben...

Net zoals ons vorige huis, wordt dit eigenlijk ook weer een vrij simpel en vooral praktisch huis. Van buiten totaal anders dan ons vorige huis... Qua indeling lijkt het als twee druppels water op ons vorige huis, maar tja: Never change a winning team;-)

Deze concepttekening is inmiddels goedgekeurd en onze architect gaat nu de definitieve tekening uitwerken en de bestekmap maken. Dit gaat ongeveer 2 tot 3 weken duren en ondertussen gaan wij op zoek naar dakpannen en gevelstenen. Hiervoor gaan we binnenkort naar onze zuiderburen. En wanneer de tekening en bestekmap klaar zijn, kunnen we hiermee gericht op zoek gaan naar bouwers. 

  

Onze grond wordt 1 november vrijgegeven en we proberen dan ook zo snel mogelijk aan de gang te gaan met de bouw om op die manier dit jaar de fundering er nog in te krijgen... Ondertussen gaan we ook nog op zoek naar een woonunit. Destijds hebben we ook bij de bouw gewoond en dat willen we nu ook. De planning is om tegen de feestdagen verhuisd te zijn van deze huurwoning naar onze woonunit. Dus voorlopig zit verveling er voor ons niet meer in;-)

Judith

Keuzes

Zo, nadat ik eventjes van me af gebeten heb in mijn vorige post, ga ik uiteraard weer vrolijk door met bloggen!

De vakantie zit er vanaf vandaag weer op... De jongste heeft zijn allereerste schooldag gehad en eerlijk is eerlijk: Dat was 'kei spannend', zowel voor het manneke als voor mama;-) Gelukkig is hij heel enthousiast over zijn meester, maar die vreemde school en al die kinderen die hij niet kent dat kost wel heel veel energie!
Morgen mag dochterlief voor het eerst naar haar nieuwe school. Op sociaal gebied heb ik geen zorgen over haar, want daarin is zij een kei. Bij haar is het vooral spannend of we voor de juiste schoolkeuze gekozen hebben... De tijd zal het leren!
De oudste is geen schoolganger en is blij met z'n nieuwe spannende baan waar hij binnenkort mee van start gaat... En ondertussen hoop ik dat ze alle drie snel hun draai vinden op hun nieuwe plek! Gelukkig zijn ze alle drie wel erg enthousiast over het wonen in Nederland.

En wij zijn sinds vorige week (want ook dat lag aardig stil vanwege de vakantie) weer gas gaan geven met de voorbereidingen van de bouw. Onze concepttekening ligt inmiddels bij de gemeente en als deze goed gekeurd wordt, gaat de architect 'm uitwerken. Dit houdt in dat de tekening in grote lijnen klaar is, maar dat we de details nog gaan bepalen en uitwerken.

Tijdens de zoektocht naar een architect kwamen we vorig jaar al uit bij Don Wagemakers van Manders Architecten. Zijn portfolio sprak ons aan en het is fijn dat het een klein bureau is, waarbij de architect tevens de eigenaar is. Hierdoor heb je een hele directe lijn en hoef je niet via verschillende wegen te communiceren.

Jullie weten misschien wel dat mijn favoriete woonblad de WLS is?
Kennen jullie ook de onderstaande editie?

Dit is een jaarlijkse uitgave van de WLS en dit was de eerste editie (editie 2013). Hierin stonden alleen maar Belgische architecten, op ééntje na. Dan raden jullie natuurlijk wel wie deze architect was... Juist ja;-) Hier kwamen we achteraf pas achter, maar het was wel een leuke bijkomstigheid en het bevestigde nog eens dat het wel goed zat met onze keuze voor deze architect.

De bouwstijl waarvoor wij gekozen hebben, was trouwens wel nieuw voor hem. En in de gemeente waar wij gaan wonen, staat geen enkele woning in deze bouwstijl. Dus er zullen straks genoeg mensen zijn die ons huis niet 'snappen' omdat het ´anders´ is. Maar wij vinden de tekening veelbelovend en zijn er enthousiast over. Dus we zien het allemaal vol vertrouwen tegemoet!

Judith

Primeurtje

Mijn eerste post vanaf Nederlandse bodem!

Inmiddels zijn we alweer een paar weken woonachtig in Nederland.

Natuurlijk zijn we nog onderweg naar ons einddoel, dus ook hier zijn we in een tijdelijk huurhuis beland. Maar we vinden het fijn om weer terug te zijn in het Brabantse land!

Het is een huis wat na 18 maanden in de verkoop en 1 bezichtiging verder in de verhuur is beland. Natuurlijk erg vervelend voor de eigenaresse, aangezien zij met haar nieuwe partner een huis gebouwd heeft en het hier graag had afgesloten. Maar haar woonlasten voor dit huis worden momenteel natuurlijk wel overgenomen door ons, wat haar financieel ruimte geeft en wij zijn tijdelijk onder de pannen; Win-win situatie!

Een kleine impressie van ons huidige stulpje:

Zoals je ziet, is de benedenverdieping enkele jaren geleden 'door de wasstraat gegaan'. Met de andere ruimtes zal ik jullie niet lastig vallen... Laten we het erop houden dat de eventuele toekomstige kopers hier nog een aardige kluit aan hebben;-)

Ondertussen hebben we ook al verschillende keren om de tafel gezeten met onze architect en dat einddoel waarnaar we onderweg zijn, heeft vorm gekregen. Maar daarover in een volgende post meer!

Verder hoop ik dat degene die vakantie hebben gehad, ervan genoten hebben en de vakantiegangers die nu vakantie hebben (zoals ondergetekende) of het nog tegoed hebben wens ik héél veel plezier!

Judith

Bouwgrond

Zo vluchtig als ik in mijn vorige post schreef dat we een bouwkavel gevonden hebben, zo moeizaam ging die zoektocht! Maar ik kan volmondig zeggen dat ons geduld is beloond!

Wij willen heel graag in een woonwijk bouwen, omdat wij 'een nakomertje' hebben die in principe 'alleen' opgroeit. Hoe fijn is het dan, als je in een kinderrijke nieuwbouwwijk woont waar al snel een speelkameraadje te vinden is?

Het risico van een woonwijk is wel dat je vaak vrij opgesloten woont. En nadat we zo verwend waren met de vrijheid rondom ons vorige huis, wilden we wél wat 'ademruimte' hebben. Ook liever niet aan een te drukke weg, want onze jongste koter houdt erg van z'n vrijheid (lees; buitenkind). Natuurlijk weer wél graag dichtbij het centrum.

Tja, het is nu eenmaal geen pakje boter wat je koopt! Al bij al was het een hele uitdaging om iets te vinden wat in de buurt kwam van onze wensenlijst...

Uiteindelijk is het gelukt! We hebben een kavel gevonden aan de buitenrand van een nieuw te bouwen woonwijk. Aan de achterkant zitten we dus in de wijk, maar aan de andere kant wonen we heerlijk vrij en blijkbaar mag daar in de toekomst ook niet gebouwd worden. Dit is het vrije uitzicht wat we straks hebben vanuit onze woning:

Zoals je ziet, is de wijk nog volledig in aanleg, maar waar het puin nu ligt, komt een straat. Aan de andere kant van de straat hebben ze twee poelen aangelegd:

 Dat wordt weer lekker kikkerdril vangen;)

Tussen deze poelen en de achterliggende landbouwgrond ligt een grindpaadje en een sloot (waar ik zelf als kind regelmatig te vinden was):

Rechts om het hoekje (er komen op dit stukje straat 3 vrijstaande huizen, inclusief die van ons) komt een ruim opgezette speeltuin. De gemeente is bezig met de aanleg hiervan:

We hebben een hoekkavel (stond ook op onze wensenlijst) en links is dus een straat. Dit zijn twee éénrichtingverskeerswegen met een groenstrook ertussen, dus doordat dit lekker ruim opgezet is, staat het huis op het andere hoekkavel net effe wat verder weg. Op de onderstaande foto zie je de wegen in aanleg:

Een stukje verderop zie je een bos, want ja.... Ook die is op steenworp afstand! In dit bosje is ook een weiland met ezeltjes en pony's waar we langs fietsen als we naar school/centrum/etc. gaan. Behoorlijk idyllisch, maar daar heb ik nog geen foto's van gemaakt. 

Daarachter ligt dan weer een autovrij weggetje waaraan de volkstuinen grenzen en nog een bos... En dan te bedenken dat we toch na vijf minuten fietsen in het centrum staan!

Onze dochter was er zondagochtend ook nog eventjes naartoe gegaan met haar opa (mijn vader) en ze vertelde ons dat zij zich erop verheugt om weer wat landelijker te gaan wonen. Ondanks de pubertijd houdt ook zij blijkbaar van wat ruimte en natuur! En onze oudste zoon zei vanochtend nog tegen me dat hij niet kon wachten totdat we gaan verhuizen... We zijn er dus allemaal aan toe om hier op twee hoog te vertrekken!

Maar voordat we hier neerstrijken, gaan we eerst tijdelijk in een huurhuis wonen. Dit is omdat er nog geen nutsvoorzieningen liggen en ons plan om in een woonunit bij de bouw te gaan wonen, nu nog niet haalbaar is. Tot die tijd moeten we het doen met bezoekjes aan 'ons stukje aarde'!

De foto's heb ik overigens snel met mijn gsm gemaakt, dus zo'n geweldige foto's zijn het niet. Maar ach, het gaat om de beeldvorming.

Wegens de verhuisdrukte/chaos, zal ik de komende weken geen tijd hebben om te posten, dus deze post was mijn allerlaatste die ik plaats vanuit België...  Bij deze wederom iets afgesloten:-)))

Liefs,

Judith

Als een kip...

... zonder kop...

Ik heb het gevoel dat ik momenteel zo de dagen doorga;-)

Want jongens, jongens... wat beleven we hier een drukke en chaotische tijd zo net voor onze 'remigratie'!

Natuurlijk is het gevoelsmatig een ingrijpende gebeurtenis, want na 9 jaar is het best spannend om terug te gaan naar ons thuisland... Voor de kids zal het écht wennen zijn, want zij zijn hier opgegroeid! Maar de tijd heeft daar ook niet stil gestaan, dus ook wij zullen weer veel dingen opnieuw moeten ontdekken/uitpluizen. Ach, destijds hebben we onze weg hier in België ook gevonden en toen kenden we hier echt niks of niemand. Dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen!

In praktische zin zijn we momenteel ook druk met alle voorbereidingen voor de verhuis, want over exact 4 weken gaan we de sleutel inleveren van onze huidige woonstek. Dat houdt in dat we hier heel veel sorteer, inpak en transportwerkzaamheden hebben, maar er moeten ook heel veel 'bureaucratische' dingen geregeld worden.

Verder het afsluiten van het schooljaar van de kids; Bloggers met schoolgaande kids weten vast dat er op het einde van het schooljaar veel extra activiteiten georganiseerd worden, zowel door de scholen als de verenigingen. Dus wij ouders mogen weer veel extra helpen en taxiritten rijden. Parallel loopt dat we ook nog bezig zijn met school voor de kids in Nederland. Voor de jongste spruit was dat zo geregeld. De oudste gaat een hele andere weg inslaan en dat is ook aardig voorbereid, maar de middelste... Het is echt appelen met peren vergelijken wat betreft het voortgezet onderwijs van België en Nederland en als ze het op de scholen al niet kunnen invullen, is een keuze maken voor ons best lastig! Na een lange zoektocht hopen deze week de knoop door te hakken.

Zelf neem ik over 3 weken afscheid van mijn werk. Het weekend na mijn laatste werkdag staat er nog een gezellig shop&diner dagje gepland met mijn favoriete, directe collegaatjes... Het zal allemaal dubbel zijn, maar ik ben nuchter genoeg te weten dat wanneer je ergens een deur sluit, er ergens anders een deur opengaat!

Verder zitten we nog wel met 'een klein detail', want ondanks dat we over 4 weken hier de sleutel gaan inleveren, weten we nog niet waar we per 1 juli gaan wonen. Maar een kleinigheidje blijf je houden, toch? In het ergste geval leven we deze zomer een nomaden bestaan van het ene vakantie adres naar het andere. 

Het goede nieuws is dat we ondertussen wel een mooi bouwkavel gevonden hebben! Dus naast al het pakken en regelen, zijn we ook al druk bezig met de eerste voorbereidingen voor de bouw waarmee we in het najaar van start hopen te gaan. Met de vakanties ertussendoor, is dat wel een kwestie van vol gas erop. Maar dit is een druk die mij wel een energieboost geeft: Woensdagochtend komt de architect bijvoorbeeld hier en om daarmee bezig te zijn, geeft mij echt positieve energie!

Zometeen komt de makelaar met wederom een bezichtiging... de zoveelste... Ik had liever gezien dat ze dat lekker doen wanneer we eruit zijn. Afgelopen vrijdagmiddag stond de makelaar zelfs onverwachts voor de deur met mensen voor een bezichting en dat terwijl wij zelf de hele dag in Turnhout zaten en de pubers alleen thuis waren met hun logées... Kunnen jullie nagaan in wat voor een rommel die mensen terecht kwamen;-) Eigen schuld, want ze hadden blijkbaar woensdag naar mij gebeld, maar ik was die dag van de ene bespreking naar de andere aan het rennen in Nederland, dus ik had hun oproep gemist... Blijkbaar is het laten overgaan van een telefoon voor hen al genoeg bevestiging dat er 'een afspraak' gemaakt was; Bizar! 

Maar vandaag geniet ik vooral zoveel mogelijk van mijn allerlaatste dag als dertiger!!!

Fijne week,

Liefs

Judith

Kleurloos

  Ik ben dol op sobere tinten en de kleur grijs.

Maar afgelopen dagen zijn wat mij betreft veel te grijs verlopen... Naast het feit dat het iets te lang te kleurloos was, komt de regen me ook m'n neus uit! Ik heb deze week de hele dag kaarsjes aan gehad als ik thuis was, om nog wát sfeer erin te krijgen...

Vanochtend was ik dan ook blij toen ik de gordijnen opendeed en ik de vogels hoorden fluiten (want die laten zich ook niet horen of zien als het met bakken uit de lucht komt) en de zon hoog aan de hemel stond. Toen ik na het 'leesmoederen' terug fietste van school naar huis, besefte ik maar weer dat weersomstandigheden een grote invloed hebben op m'n gemoedstoestand... heerlijk dat zonnetje en de jas open! Later vanochtend had ik nog een afspraak een paar dorpen verderop en ik twijfelde zelfs nog om met kap open ernaar toe te rijden, maar daar was het toch echt nog wat te fris voor...

Inmiddels is het buiten alweer donker en zijn de sluizen in de hemel volledig open, met onweer als extraatje. En dat terwijl m'n vader met mijn jongste zoon op de fiets naar de speeltuin zijn... die komen straks doorweekt thuis vrees ik! 

En ik dacht nog wel om eind van de middag nog eventjes naar de markt te lopen voor verse groenten en fruit... Bah, wanneer wordt het weer lente?

Judith

Eindsprint

Alleen al door een blik te werpen op onze kalender weet ik weer dat we het einde van het schooljaar naderen...

Het blijkt ieder jaar weer dat iedereen wel wat te vieren heeft, nog voordat de schoolvakanties aanbreken! Ook dit jaar regent het weer uitnodigen: Huwelijken, communicanten, vormelingen, babyborrels, jarigen, noem het maar op! En wij vieren graag mee, alleen vallen uitnodigingen soms op dezelfde data en is het helaas niet haalbaar om alle feesten mee te vieren.

Begin juni word ik zelf ook nog 40 jaar, maar omdat er nu zoveel dingen mijn aandacht vragen, heb ik er de tijd en energie niet voor om daar iets groots voor te organiseren, dus dat ga ik maar 'ns vieren met een familie-etentje en een relaxte high tea of tapasavond met m'n dierbaarste vriendinnetjes; Ook gezellig!
 

En dan natuurlijk die vreemde verhuisplannen van ons... Want ik geef eerlijk toe dat ik het zelf ook best een rare boel vind: Alles is al opgezegd, maar we weten nog steeds niet waar we op 1 juli (met optie tot 1 augustus) naartoe verhuizen! Mensen die ons kennen, kijken er niet eens van op dat het allemaal op het laatste moment moet gebeuren... het past wel een beetje bij ons. Wij zelf kunnen best snel schakelen, maar ik merk dat onze kinderen nu toe zijn aan wat duidelijkheid. Dus de prioriteit voor ons is om dat nog 'eventjes' in goede banen te leiden.

Ondertussen blijven we gewoon ademen en zoeken we af en toe de rust op... Want wonend midden in het centrum, ligt die rust niet meer voor onze voeten in eigen achtertuin. Gelukkig wonen we hier wel in een hele mooie omgeving met prachtige natuur, waar we lekker onze accu kunnen opladen.

Fijn weekend!

Judith