Fratsen

Tijd glipt als los zand door mijn vingers...
Wat is het lang geleden dat ik nieuw gepost heb!

Bij jullie langskomen om te lezen doe ik wel (al moet ik eerlijk bekennen dat dat de laatste tijd ook steeds meer in alle stilte gebeurt).

En ik kan nu wel gaan roepen dat ik geen tijd heb om te bloggen, maar dat is onzin! Als iets belangrijk is voor je, maak je daar gewoon tijd voor! Het ontbreekt me aan zin, inspiratie en daarbovenop heeft mijn laptop ook nog eens fratsen...

Ik ben al verschillende keren aan een post begonnen, maar mijn laptop verdraaid de foto's steeds weer. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat  enige foto's die ik kan plaatsen, de foto's zijn die ik horizontaal neem (dus niet bewerkt door ze te draaien).

Maar doordat ik bijna al mijn foto's met de camera verticaal neem, wordt ik hierdoor beperkter. En het is sowieso al niet zo makkelijk om mooie foto's te maken in ons huidige appartement: Ik moet het wat meer van de detailfoto's hebben, omdat de basis niet veel voorstelt hier! Maakt het maken van nieuwe posten al bij al toch minder leuk...

 

Eigenlijk zit ik alleen nog maar achter de laptop om snel eventjes m'n mail te controleren. En met de zomervakantie voor de deur, zie ik het wel gebeuren dat mijn volgende nieuwe post wederom langere tijd op zich zal laten wachten... Maar op de tablet ga ik zeker meegenieten van jullie nieuwe posten.

En tegenwoordig ben ik dagelijks te vinden op Instagram. Dit gaat gewoon via m'n gsm, dus leuk, snel en erg handig! Hier in blogland richt ik me op mijn interieurpassie, maar op instagram laat ik weer een andere kant van me 'los'... Dus mocht je mij gaan missen;-)

http://www.instagram.com/byjuth


Judith

 

 

 



 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

Tafelen

 

In onze woonkamer staat de massief eiken eettafel.

Manlief heeft 'm wel uit elkaar moeten halen om deze boven te krijgen. Maar aangezien we hier geen plek hebben voor twee eettafels en ons gezin uit vijf personen bestaat waar ook nog regelmatig extra eters aanschuiven, was de kleinere eettafel die in onze keuken stond geen optie!

 

 

 

Verder ben ik nu (samen met dochterlief) nog een beetje aan het uitzieken, want ik dacht dan misschien wel dat ik wederom een griepepidemie getrotseerd had... Niets is minder waar! De afgelopen dagen zijn we goed mak geweest, wat me wel weer de gelegenheid gaf om relaxt achter de pc te kruipen om na lange tijd weer eens een post te maken voor mijn ietswat verwaarloosde blog;-)

 

Fijn weekend allemaal!!!

 

Judith

 

 

 

Woonkamer

In deze post laat ik een paar foto's van de woonkamer zien.

 

Aan de afmeting van 50m2 ligt het niet, maar door de indeling van de ruimte staan onze meubels van het zitgedeelte er hier toch wat verdrukt bij. Ondanks dat voelde het met onze eigen spulletjes om ons heen al vrij snel vertrouwd aan en is het een gezellig hoekje geworden waar we het voor nu prima volhouden.

 

 

De bank was het enige meubelstuk wat noch door het trappenhuis noch in de lift pastte. Het was dus een uitdaging om 'm binnen zien te krijgen, maar manlief heeft 'm met de hulp van de puberkrachten die we in huis hebben en nog wat extra aangevoerde puberkrachten via het dakterras boven weten te hijsen!

 

Overal in het appartement hangen plafonnieres en om deze er nu vanaf te halen (in de hal hangen er al vijf) voor de korte tijd dat wij hier wonen, om ze daarna weer allemaal op te slaan en bij vertrek weer terug te hangen; Nee!

 

 In de woonkamer hangen van die ge-wel-dige papieren bollampen. De bollamp boven de eettafel zie ik uit gemak door de vingers, maar bij de zithoek hing zo'n hanglamp heel irritant dus die is in opslag gegaan en vervangen door onze eigen spot... De enige vaste lamp van het hele appartement die vervangen is (knap staaltje discipline van mij he haha)!

 

 

Door de vele ramen (erg handig: overgordijnen en vitrages hingen er al) is de woonkamer heel erg licht en de meeste mensen vinden dit heerlijk, maar voor mij hoeft al dat licht niet zo. De muren zijn dan ook nog in standaard 9001 geverfd, wat mijn sfeertje ook niet echt goed doet. Mijn hart ligt gewoon echt bij de warme donkere tinten!

Volgende keer meer.

Groetjes!

 

Judith

 

 



Verbeteringen...

Die in ons huis aangebracht zijn, noem ik toch liever 'veranderingen'... Maar ach, over smaak valt niet te twisten zeggen ze weleens;-)

Toen ik een week na de overdracht weer voor het eerst voet over de drempel zette, was ik erg verbaasd dat ze de eiken vloer in de woonkamer hadden aangepakt. Een vloer die wij uitgekozen hadden omdat het eiken hout verouderd en dubbel gerookt was, tevens in de grijze hardwaxolie stond en door dit alles zo'n mooie, doorleefde matte uitstraling had. Zij hebben de vloer strak opgeschuurd en 'm in de lak gezet, waardoor er nu een glans overheen zit en hij die honingkleur (jaren '90) heeft gekregen; AUW!

De muren wilden zij graag in de kleuren laten die erop zaten, maar ook hier hebben ze alsnog een lichte kleur op gezet... met gele ondertoon. En dan de wildkroon die naast de schouw hing, die hebben ze overgenomen. Maar ze doen dit unieke, oude exemplaar geen eer aan door er  plastic keukengerei aan te hangen! Tel daarbij op dat er nu een fineer-eetkamerset in de keuken staat met een kunsttof kinderstoel en jullie kunnen op jullie vingers natellen dat iemand als ik dit veranderingen vind en geen verbeteringen...

 Ik heb dit al vaker meegemaakt, maar dit was echt 'ons' huis en dat komt denk ik doordat we deze keer een huis uit het niets opgebouwd hebben en dan is het nog meer eigen dan een bestaand huis kopen of eentje van een projectontwikkelaar.... Ik werd er zelfs stilletjes van (en dat wil wat zeggen!)  toen ik daar in huis stond.

Ach ja, misschien is het ook wel goed zo want nu was het gevoel ook meteen weg bij 'ons' huis.

Het is duidelijk tijd om dit hoofdstuk af te sluiten en me te gaan richten op wat de mogelijkheden zijn voor een nieuw te bouwen huis. Want we hopen nog steeds op een mooi kavel! Toch houden we ook een eventueel renovatieproject van een bestaande woning in ons achterhoofd, want mochten we dat kavel echt niet kunnen vinden, moeten we misschien toch een andere weg inslaan...

  

Ondertussen is deze post begeleid door enkele foto's uit de nieuwste 'Landelijk Wonen', zodat jullie naast mijn 'zeurverhaal' ook nog wat inspirerende plaatjes kunnen bewonderen;-)

(p.s. door de vele spam die ik de laatste tijd krijg, had ik de instellingen veranderd, maar ik kreeg al verschillende reacties dat er nu door niemand gereageerd kon worden op deze post... dus ik heb de instellingen veranderd en als het goed is, moet het nu wel lukken!)

Judith

Eerste indruk

Jullie zijn vast wel een beetje nieuwsgierig naar de plek waar wij sinds 2 weken ons nieuwe (tijdelijke) thuis hebben? Kom dan maar gauw een kijkje nemen...

 

Aangezien we gewend zijn aan een vrijstaande woning gelegen in een hele rustige straat en een tuin van meer dan 1400 m2, kunnen jullie je vast voorstellen dat het best wel wennen is op 2 hoog aan een drukke, doorgaande weg;-)

 

 

Ons appartement telt 150 m2 en is dus kleiner dan onze huis, maar dat telt niet voor dit vertrek; de hal. Als je via de voordeur binnenkomt kijk je tegen een ronde glaswand aan (waarachter het washok/de bijkeuken schuilt). Op de vloer liggen marmeren tegels (die ons vooral in het begin erg het gevoel gaven dat we in ons favoriete vakantieland Spanje zaten).

 

Verder is de eigenaresse waarschijnlijk dol op glaswandjes, want de garderobekast zit ook achter zo'n exemplaar... Handig, maar persoonlijk vind ik niets zo storend in een hal als een kapstok vol jassen e.d. in het zicht! Dus liefst zou ik hier wat aan doen, maar zoals ik al zei: We wonen hier maar tijdelijk en ik houd m'n hand op de knip; dat geld ga ik straks liever in ons eigen huis steken;-)

 

 

Aangezien alles gelijkvloers is (heerlijk!), loopt de hal over in overloop met aangrenzend de drie slaapkamers en badkamer.

 

 

Uit gebrek aan opbergruimte, heeft een groot gedeelte van m'n kettingen nu een plekje gekregen op de oude heren paspop... Gevalletje emancipatie?

 

 

Ondanks dat de basis van dit huis totaal niet aansluit op onze persoonlijke voorkeuren en we flink moeten indammen qua wooncomfort, zijn we toch wel blij met dit appartement. En toen we vorige zondag nog eventjes naar 'ons' huis gingen, voelde dat meteen niet meer als ons thuis! Niet omdat we het hier mooier vinden, maar meer omdat er nu andere mensen wonen en het huis een totaal ander gevoel geeft bij binnenkomst... en niet minder om wat zij met ons huis aan 'verbeteringen' hebben toegepast!

 

Maar daarover meer in een volgende post...

 

 

Judith



Hartje

 

Achter deze voordeur hebben wij ons leven jarenlang geleefd...

 

Velen zeiden dat het wel moeilijk zou zijn om dit mooie huis achter te laten.

En ja, het blijft lastig om zo'n geliefd plekje de rug toe te keren, maar we doen dit niet voor niets. Het was een heerlijk huis op een ideale plaats en we hebben hier veel herinneringen liggen. Maar die herinneringen nemen we mee en op een andere plek, dichterbij onze familie en vrienden, gaan we gewoon opnieuw beginnen!

 

Achter deze voordeur hebben we mooie tijden beleefd en is er veel gelachen. Maar ook hebben we hier verdriet en teleurstellingen gekend.

 

Het grootste verdriet was het verlies van ons vierde kindje, wat we ook begraven hebben in onze eigen tuin, dichtbij ons. Dat is voor ons het meest pijnlijke om achter te moeten laten.

Het was een plekje waar we regelmatig naartoe liepen en een kaarsje brandden... Op oudjaarsdag stonden er steevast sterretjes om het buxushart te sprankelen...

 

 

We zijn er maandenlang over aan het denken geweest hoe het voor ons het beste voelden om ook dit stukje op een zo goed mogelijke manier af te sluiten en er zijn vele manieren de revue gepasseerd.

 

Mijn schoonmoeder heeft het buxushart, wat een open hart was, uitgegraven en in een pot herplant, maar deze keer als een gesloten hart...Symbolisch gezien vind ik dit heel erg mooi!

 

 

Om het hart zie je bloembollen en ik laat me graag verrassen wat daar uit gaat komen.

En daar waar eerste de gietijzeren vlinder en het windlicht in het buxushart stonden, staan ze nu dichtbij het buxushart...

 

 

De enige reden waarom is zei dat het misschien beter was om naast het windlichtje en de vlinder, symbolisch wat aarde mee te nemen van het grafje, is omdat ik heel erg slecht ben om planten die in potten staan in leven te houden. Zelfs sterke buxus! Dus nu maar hopen dat het deze keer wel lukt en we dit hart weer in de volle grond kunnen zetten op onze nieuwe woonplek...

 

 

Judith

 

 

 

Beetje vakantiegevoel

Vorige week had onze jongste telg zijn kinderfeestje.

We hadden geen zin om die 4 -en 5 jarigen thuis te vermaken (tussen de verhuisdozen), dus gingen we naar Discoverybay, Center Parcs.

 

Vijf minuutjes van huis en toch krijgen wij iedere keer weer instant dat vakantiegevoel zodra we dat vakantiepark op lopen...

 

 

Ook die dag was het buiten heel fris en volgens mij blijft het voorlopig nog wachten op enigzins iets wat op de lente lijkt. Dus deden wij in Discoverybay gewoon net alsof we op een warm eiland zaten; heerlijk!

 

 

Fijn weekend allemaal!

 

 

Judith

 

 

 

 

 



druk

Wat leuk: Ik zie dat er nog steeds nieuwe volgers bijkomen op mijn blog!

 

 Ik heet iedere nieuwe volger/lezer dan ook van harte welkom en ik hoop dat jullie met veel plezier hier komen lezen/kijken/inspiratie opdoen!

 

Al zal het de komende tijd een stuk rustiger worden met bloggen mijnerzijds.

We krijgen nl. over 1 maand de sleutel van ons appartement. Dit klinkt misschien nog best ver weg, maar naast die verhuizing draait het gewone leven ook nog door met alle ups en downs, dus op dit moment is het voor ons behoorlijk druk!

En tussen de dozen en het alsmaar leger wordende huis is het steeds lastiger om sfeervolle foto's te maken...

 

Sinds wij met onze woning in de 'WLS' en de 'Maisons de charme' gestaan hebben, krijg ik trouwens ook regelmatig franstalige mailtjes, maar mijn frans is zo slecht.

 Bij deze dus, voor de nieuwe franstalige lezers/volgers: Je ne parle pas francais... sorry:-(

 

Het weekend staat weer voor de deur, dus geniet ervan!

 

Judith

. 

Geslaagd alternatief

Ergens in oktober jl. (wat vliegt de tijd) had ik een hele mooie oude kar gekocht bij een brocante.

Toen ik die dag op pad ging, was mijn intentie om vooral voor de gezelligheid mee te gaan en natuurlijk om inspiratie op te doen. Maar het liep (uiteraard) iets anders...

 

Soms kom je gewoon iets tegen, waarvan je hart een sprongetje maakt... Dan moet je het wel meenemen, ondanks dat je er niet meteen iets mee kunt.

Tja, dat gebeurde mij die dag dus;-)

 

Het idee was om de kar meteen in originele staat op te slaan. Tegen de tijd dat we ons toekomstige huis gingen inrichten, zouden we er een ander tafelblad op maken, passend bij de ruimte. Toch staat ie alweer een tijd in onze woonkamer!

 

Toen onze salontafel verkocht was, hadden we 'voor zolang' de oude franse boerenbank in de zithoek neergezet. Maar dat beviel ons niet en aangezien we toch vooral wonen om lekker te leven, hebben we de kar maar vroegtijdig tevoorschijn gehaald.

 Nog wel met het originele hout erin, maar dat mag de pret niet drukken: De heer des huizes kan er 's avonds z'n voetjes weer lekker op leggen en we hoeven niet met krukjes e.d. te werken om ons drankje dicht bij de hand te hebben omdat we er anders zo ver vanaf zitten... Dat is ook wel wat waard!

 

 

Manlief heeft alleen het onderstel 'eventjes' (lees; viel tegen) losgehaald en het nodige vet van de lagers gepoetst om vervolgens het ijzerwerk in een laagje zwarte lak te zetten. Zo past de kar net effe wat beter in ons sfeertje.

Dit was de kleur toen ik 'm kocht: 

 

 

Zo'n kar is toch wel een geslaagd alternatief voor de klassieke salontafel, vind je niet?
 

Ondanks dat het dus niet de planning was om deze kar nu al binnen te zetten en dat het blad niet is wat het uiteindelijk moet gaan worden, ben ik er helemaal mee in mijn nopjes!

 

Fijne dag allemaal (ik mag nu gaan werken... hopelijk valt het mee op de weg, want ik heb zo'n hekel om te rijden met sneeuw en m'n werk is helaas niet om de hoek)

 

 

Judith



Onder de pannen

Wij hebben weer een zorg minder... eentje althans.

De verhuizing begint steeds meer te naderen en tot een paar dagen geleden hadden we nog geen idee waar we terecht zouden gaan komen.

Sinds de verkoop van onze woning zijn we al op zoek naar een tijdelijke huurwoning. In het begin nog best optimistisch en we hadden ook een aardige 'wensenlijst'. Maar al snel werd duidelijk dat dat 'tijdelijke' bijna onmogelijk leek. Dus die wensenlijst van ons hebben we in rap tempo teruggeschroefd tot een heel sober lijstje;-)

Na een maandenlange zoektocht via particulieren en makelaars, waren we blij dat onze eigen makelaar vorige week belde met de mededeling dat hij waarschijnlijk iets gevonden had. Vrijdag gingen we kijken en vanmiddag hebben we het huurcontract al getekend. En die wensenlijst die we maanden geleden in ons hoofd hadden, nou... die is gewoon overtroffen;

* locatie regio centrum: check!
we komen zelfs hartje centrum te wonen

* liever appartement met een balkon dan een huis/appartement met tuin: check! En geen lullig balkonnetje, maar een zonnig dakterras van 70 m2

* minstens 3 slaapkamers: check!
waarvan 2 hele ruime slaapkamers met grote inbouwkasten

* tenminste 1 eigen parkeerplaats: check!
we hebben er zelfs een eigen garage bij

* genoeg ruimte voor vijf personen: met 150 m2 zeg ik nogmaals check!

Toch fijn dat we in ieder geval tot de zomer onder de pannen zijn... en mocht de zoektocht in Nederland ook erg tegenvallen, mogen we gewoon nog langer in 'ons' appartement blijven wonen!

Judith