Ik ben iemand die visueel ingesteld is en ik houd van mooie dingen. Nou is het begrip 'mooi' natuurlijk hartstikke discutabel, want wat ik mooi vind, vindt een ander afschuwelijk. En hetzelfde geldt voor het begrip 'lelijk'.
Die visuele aanleg zorgt ervoor dat ik enorm kan genieten van mooie dingen, maar mezelf ook erg kan storen aan lelijke dingen. Ik heb dan ook de neiging stoorzenders achter deuren te verstoppen (en achter zo'n deurtje kan het soms best een chaos zijn). Ik heb bijvoorbeeld een ontzettende hekel aan kapstokken vol met jassen en toebehoren: Iets wat bij ons dus ook altijd verstopt wordt in een kast!
En dan de TV... Ik zou niet zonder kunnen, maar ik vind ze niet mooi. In de tijd van de grote beeldbuis televisies stond de onze in een TV-kast. Toen we onze eerst 'platte' TV kregen, hing ie in vol ornaat te pronken aan onze kamermuur: Je moet je man ook iets gunnen, toch?
Voor onze huidige woonkamer had ik me op voorhand al bedacht dat het tijd werd dat ook die platte TV uit beeld verdween, dus ging ik aan het ontwerpen. De metselaar en stucadoor hebben, lang geleden alweer, de eerste uitvoeringen voor hun rekening genomen. Bas zou het geheel afwerken en de kastdeurtjes maken. Maar Bas bleef het maar uitstellen en ik bleef maar aan het zeuren over die hoek in de woonkamer die half af was. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw en gaf Bas aan dat hij het niet zag zitten zelf aan deze klus te beginnen, dus hebben we het uitbesteed. Nèt 2 dagen nadat de professionele fotoshoot plaats vond (jammer!), werd onze TV-kast afgemonteerd.
We zijn heel blij met het resultaat! Alleen is het met deze deurtjes eigenlijk hetzelfde als met de deurtjes op onze badkamer: Iedereen hier laat ze openstaan behalve ik! Ik ben van het motto 'Poppetje gezien, kastje dicht'... Nu de rest van ons gezin dus nog! Zodat onze TV definitief geen onnodige stoorzender meer hoeft te zijn in ons interieur, dan is de missie pas écht geslaagd;-)
Liefs,
Judith








