WONEN Landelijke Stijl Inspiratiehuis

Thuiskomen moet voelen als een warm bad.

Gisteren kwam ik thuis in Amsterdam. Toen ben ik namelijk naar de VTwonen & designbeurs (voorheen woonbeurs) geweest. Eerlijk gezegd kan ik mijn ding nooit zo vinden op die beurs, totdat de WONEN Landelijke Stijl aankondigde dat zij voor de eerste keer met een inspiratiehuis kwamen.

Alleen daardoor en daarvoor besloot ik toch weer eens naar de Rai af te reizen, deze keer samen met mijn schoonzus. Het toeval wilde ook nog dat een dorpsgenoot van haar in het WLS-huis aanwezig was als styliste. 

En het was een voltreffer wat mij betreft! Die 180 m2 van die immense vierkante meters wooninspiratie was mijn absolute favoriet. Mijn complimenten voor het complete team, want wat zij daar hebben neergezet was werkelijk waar prachtig!

Wij kwamen binnen via de keuken, die zoals een keuken behoort te zijn, meteen uitnodigde. Er brandde een gezellig vuurtje, met een doorkijkje naar een soort 'tuinkamer'. Via de keuken liep je door naar de eetkamer, waar de styliste haar plekje aan de eettafel had, om eventuele stylingvragen van bezoekers te beantwoorden. Verder liepen er verschillende partners rond op de stand die je vriendelijk en gastvrij te woord stonden. Ook was het leuk dat er op de dag dat wij er waren, de hoofdredactrice Tinneke Vos aanwezig was. En voor mij persoonlijk was het een aangename verrassing dat fotografe Sarah van Hove van de partij was, aangezien zij destijds foto's van ons huis gemaakt heeft.

Wij zijn de stand twee keer gaan bezoeken, omdat er zoveel te zien was en er bij dat tweede bezoek weer wat nieuws ontdekt kon worden, wat onze ogen tijdens het eerste bezoekje gemist hadden. Ik kan zo 1,2,3, ook niet benoemen wat mijn favoriete plekje was: De slaapkamer was prachtig, de zitkamer met geweldige open haard paste mij als een warme jas, maar de keuken was ook erg mooi... Kiezen is dan ook niet te doen en mocht je nog twijfelen om naar de beurs te gaan: Alleen al dit inspiratiehuis is de moeite van het bezoeken waard!

Grappig vond ik het ook dat er door het hele huis ansichtkaarten lagen, die bezoekers mee mochten nemen. Het ging om vier verschillende kaarten en voor één kaart was een foto gebruikt die gemaakt is in ons huis... Mijn schoonzus had het blijkbaar in de gaten staan houden en zei tegen mij "Wat grappig, ik zie veel dames als eerste naar jouw kaart pakken". Bij ons tweede bezoekje stond er een mevrouw naast ons en die pakte er ook weer mijn kaart uit en zei enthousiast "Oh, dit is een mooie kaart"... Ik kon het niet laten om eventjes te zeggen dat ze daar een tafereeltje uit mijn huis in haar hand had hihi. Mijn schoonzus zei daarna "Zo, jij bent hier weer eventjes 10 centimeter gegroeid";-)

Mijn schoonzus en ik voelden ons aardig thuis in dat WONEN Landelijke Stijl huis en misschien dachten ze daar op een bepaald moment vast wel "Gaan die dames überhaupt nog vertrekken hier?", maar er is een tijd van komen en gaan, dus begin van de avond zijn we met wat aankopen op de achterbank en mooie beelden in ons hoofd weer richting het Brabantse land gereden.

En in een volgende post ga ik graag nog meer delen van onze indrukken tijdens deze leuke beursdag!

Fijn weekend,

Judith

Quickhedge

Een tijdje geleden werd ik gevraagd voor een fotoshoot voor Quickhedge. En het leuke is, dat zelfs Reus werd uitgenodigd om ook als 'fotomodel' over de brug te komen!

Dus op de ochtend dat de foto's gemaakt werden, gingen Reus en ik op pad. Wij waren keurig op tijd, maar de fotograaf kwam een uur te laat... Daarom gingen de eigenaar van het bedrijf, zijn assistente, ik en Reus op onderzoek uit op de locatie voor mooie plekjes waar de foto's genomen konden worden. Het was een prachtig aangelegde, grote landelijke tuin met (uiteraard!) veel hagen en... een vijver! Voordat we het in de gaten hadden, lag mijn mede model al in de vijver: Whoeps!!!

En een natte hond was eigenlijk niet de bedoeling... Dus er werden snel wat handdoeken gehaald en daarmee heb ik Reus droog gewrijfd (ondertussen was de fotograaf ook gearriveerd). Tja, dan is hij wel droog, maar ook vrij dof... Maar helaas was daar toch niets aan te veranderen, dus gingen we op de foto.

Dat deed hij supergoed en ondertussen had de huishond Doerak zich bij ons aangesloten... Ook hij mocht mee op de foto: Superleuk!

Uiteindelijk had Reus het wel gehad met het modellenwerk en wilde avonturen beleven in het paradijs dat 'onbekende tuin' heet. Gelukkig had ik dankzij wat dierenliefde en vooral de kaasjes die ik meegenomen had, een nieuwe 'best friend' gevonden in Doerak en ging hij graag met mij op de foto.

Reus en ik hebben er veel plezier aan beleefd en de opdrachtgever was enthousiast over het resultaat... Nu is het wachten op het eindresultaat: Het bedrijfsmagazine wat wereldwijd gaat! Die kleine, lieve Reus van me: Nu al een wereldster haha

Groetjes,

Judith

La Barbotine

Vorige week deed ik mee met een Give-away actie via de Facebookpagina van La Barbotine. Dat is een winkeltje wat ik al járen ken via de antiekmarkt die ieder jaar met Pinksteren wordt gehouden in Maaseik. Als we daar naartoe gaan, loop ik ook altijd hier naar binnen.

Dadeltakken vind ik een dankbaar decoratief item voor in huis en ik zag op verschillende plaatsen weer overal verse exemplaren opduiken... Dan 'jeukt' het wel om er weer eentje aan te schaffen, want eerlijk is eerlijk: Je hebt er gewoon jarenlang plezier van!

Wat leuk dan, dat ik het geluk had om deze Give-away te winnen! Zo ontving ik afgelopen weekend een pakketje uit België! Deze nieuwe aanwinst ligt nu te pronken op onze salontafel. Nogmaals bedankt Petra, voor dit mooie cadeautje!

Ondertussen is het alweer maandag en is er een nieuwe week aangebroken. Het beloven herfstachtige dagen te worden, maar gelukkig hebben we dit weekend volop genoten van prachtig nazomerweer. De jongste is dan zoveel mogelijk buiten te vinden en we moeten hem dan met moeite wegplukken bij zijn vriendjes en vriendinnetjes om bijvoorbeeld mee te gaan naar een verjaardag, om te eten of naar bed te gaan... Maar hoort het zo eigenlijk niet? Ik geniet er heel erg van om mijn zoon op en top kind te zien zijn en ben blij dat hij zich op onze nieuwe woonplek heerlijk kan uitleven!

Dit weekend stond niet in het teken van het voetbalveldje (oké: alleen op zaterdagochtend voor een voetbalwedstrijd) of de speeltuin. Nee, dit weekend werd er volop gebouwd in het bos aan het einde van onze straat. Goed voorbeeld doet volgen zeggen ze, toch? En een goede waakhond om het fort te bewaken is dan geen overbodige luxe;-)

Ondertussen heeft onze bouw een week stilgelegen, omdat de timmerman het niet ingepland kon krijgen om te komen stellen. Maar morgen beginnen de bouwwerkzaamheden weer en kan er deze week begonnen worden aan het metselen van de zolderverdieping! 

Ik wens jou een fijne week en als het buiten nou echt héél nat, grijs en fris is... Maken we het binnen gewoon gezellig toch?!

Judith

Woonperikelen

Iets langer dan gepland heeft mijn nieuwe post op zich laten wachten... Natuurlijk moet je wel wat te melden hebben op interieur/woongebied en eerlijk is eerlijk: Op de bouw na staan er hier geen spannende projecten op stapel!

Maar die bouw is al een behoorlijk project op zich... Ondanks dat we zelf de handen niet uit de mouwen steken, zijn we intens betrokken zo wonende op de bouwplaats. Ik word regelmatig naar buiten geroepen voor een bouwoverleg en ik vind het stiekem heerlijk dat Bas dan meestal op zijn werk zit en de keuze helemaal aan mij is... Het zijn natuurlijk allemaal details in afwerking, maar ik vind het erg leuk om mezelf ermee bezig te houden. 

Bas daarentegen is bijna altijd op de bouw te vinden in zijn vrije uurtjes om wat aan te rommelen: Hij hoeft niets te doen, maar vindt altijd wel iets te doen... En juist omdat het niet moet, blijft het zo leuk! En dan regelmatig op het einde van de dag nog gezellig wat buurten onder het genot van een pilsje: Hoezo is bouwen alleen maar stress en gedoe?!

Zo werd ik net weer, terwijl ik deze post aan het tikken ben, naar buiten geroepen. Want vandaag zijn de metselaars aan 'de beertjes' toegekomen (voor de leek: op de hoeken van de gevel net onder de dakgoot komt het metselwerk een stukje naar voren). En omdat je zelf in de buurt ben, kunnen we op deze manier alles tot in detail overleggen zodat het helemaal naar onze zin is. Dat vind ik een enorm voordeel van wonen bij de bouw: Achteraf geen onaangename verrassingen!
Ondertussen ben ik trouwens best een held op de steiger geworden met mijn hoogtevrees! In het begin van de bouw ging ik nog met knikkende knietjes de ladder op, aan de hand van manlief (alleen durfde ik het echt niet) om op het dek van de eerste verdieping te komen. Inmiddels klim ik van de ene ladder op de andere trap om zo op de steiger rond de lopen waar ik dan op dakgoothoogte sta: Stoer hè? (oké... wel alleen aan de kant van de garage, waar ik niet te ver de diepte in kijk haha)

Ik vind het geweldig dat de (leidinggevende) metselaar totaal op één lijn zit met mij: Ook hij houdt van mooie, maar subtiele accenten! De accenten en details zijn er wel, maar ze fluisteren en zullen je niet toeschreeuwen... Het werkt erg relaxt als je niet constant tegen weerstand in moet werken omdat de andere partij een andere visie heeft!

Ons huis... stukje bij beetje komen we dichterbij en ik vind het écht prachtig! Nu nog buiten, maar als het zo doorgaat, zijn we nog vóór de winter binnen aan de gang. Dus ook daarmee ben ik al lekker druk...

Door dit alles blijft de woonkeet met z'n interieur stilstaan en valt er dan ook weinig te bloggen op interieurgebied. Maar ik heb voor deze post toch enkele sfeerplaatjes gemaakt van een hoekje op de kast en hoop dat je daar van genoten hebt!

O ja... Ik ben vorige week ook gezellig gaan winkelen, zodat ik weer wat leuks aan kan doen nu de herfst zijn intrede doet... Ik was al een tijdje op zoek naar een leuk hoedje, maar ik heb een gigantisch hoofd, dus dat is best lastig. Maar ik heb er eentje gevonden: Vind je 'm een beetje staan?

Tijd om er een einde aan te breien voor nu, want de bouwvakkers hebben wel weer een thermoskan verse koffie verdiend!

Fijne dag nog,

Groetjes

Judith

Knuffelbeer

Hallo jij daar, ken je mij nog?

Ik woon inmiddels alweer bijna 5 maanden bij mijn 'forever family' en ik heb het ontzettend goed naar mijn zin! Ik zit vol in mijn pubertijd, maar behalve die ene stoelpoot die ik als kauwstaaf gebruikt heb en een kussenhoes waarin ik mooie gaatjes gebeten heb, hebben ze voor de rest geen last van me hoor!

Weet je wat ik zo leuk vind? Dat kleine huisje van ons! Want mijn vrouwtje kan tegen jou wel zeggen dat ze zich verheugt om te gaan wonen in dat stenen ding wat er gemaakt wordt... Mij lijkt het niks!

Het is te groot... Ik wil graag dichtbij ze zijn, maar in dat grote ding gaan ze boven slapen! Boven!!! Dat is toch veel te ver weg bij mij vandaan en dat terwijl ik zo ongeveer het aanhankelijkste mormel van het westelijk halfrond ben en een echte knuffelbeer.

Nu mag ik niet in de badkamer komen van het vrouwtje (als ik op de badmat ga liggen en de mensen gaan daar na het badderen met hun natte lijven opstaan, ruikt de hele badkamer naar natte hond zegt ze. Maar wat is er mis met de geur van natte hond?!) en de slaapkamer is al helemaal verboden terrein... Maar het is wel allemaal lekker dichtbij, dus ze zijn in ieder geval in de buurt!

Nee, al die ruimte tussen hen en mij... Ik verheug me er niet op!

Toen ik hier net kwam wonen had ik trouwens een super grote zandbak; Dat is inmiddels anders! Gelukkig is er op de bouwplaats heel veel te beleven en ik ben dan ook altijd door het dolle heen als ik er rond mag spelen! Het is één groot avontuur, bijvoorbeeld eerst door de waterplassen rennen en daarna met mijn natte vacht door het metselzand rennen: Ik vind het geweldig!

En ik duik er allerlei schatten op... En daar is dan natuurlijk het vrouwtje die me in de gaten houdt, want ik wil vaak dingen eten die volgens haar niet goed voor me zijn! Ach ja...

 Verder heb ik veel hondenvriendjes... Er is zo ongeveer een puppy-boom bij ons in de nieuwbouwwijk! Dus er is altijd wel een speelkameraadje te vinden. De speeltuin is verboden terrein voor hondjes en waar mijn vrouwtje zich aan de regels wil houden, loopt mijn 'broertje' er soms toch stiekem met mij naar toe en de kinderen (ik ben dol op ze) uit de buurt kennen mij dus allemaal en ik ben 'tha bomb' daar;-)

Nou, ik ga nog eventjes bankzaken doen. Mocht je niks van mijn avonturen willen missen? Kom dan eens kijken op mijn instagram
 

 Fijn weekend!!!

Poot van

Reus

Unit tuintje

Momenteel ben ik helemaal in de ban van ons bouwavontuur. Iedere dag genieten we weer van het moois wat steeds meer vorm begint te krijgen en dat allemaal vanaf de eerste rang vanuit onze woonunit! Ik kan het echt iedereen die gaat bouwen aanbevelen om bij de bouw te gaan wonen: Ideaal en zó ontzettend leuk! 

En nu onze woondroom steeds meer laat zien waar het heen gaat (vooral in mijn hoofd haha), ben ik uiteraard al aan het aftellen... Ondertussen wordt mijn geduld uiteraard nog vele malen op de proef gesteld!

We zijn deze zomervakantie naar Turkije geweest waar we heerlijk genoten hebben van elkaar, het niks doen, de zon en veel te veel drinken en eten! En ik ga altijd graag op vakantie, maar dit jaar was ik er ondanks een super druk, spannend en bewogen jaar voor mijn gevoel niet echt aan toe... Het zal ook wel komen omdat toen de bouw écht op gang kwam (en ik niks wilde missen) en we in onze woonunit constant een vakantiegevoel hebben (zal komende winter wel anders zijn haha).

En ik had je ons voorjaarsproject nog helemaal niet laten zien: Het aanleggen van de unittuin!

Volgens mij is dit het kleinste tuintje van de hele buurt, maar we zitten er goed. En eerlijk gezegd ben ik ook wel blij dat we er hier toch aangenaam en comfortabel bijzitten om met familie, vrienden of gewoon ons eigen gezin een drankje en hapje te kunnen doen.... In die zwarte aarde vertoeven, daar werden wij niet vrolijk van.

Het is omheind, dus ons hondje Reus kan veilig buiten op het gras spelen. We hebben van brandhout een terrasje gemaakt en met een schaduwdoek van Cranenbroek zitten we voordelig uit de zon! 

Het hekwerk moet nog dichtgroeien, waardoor we veel contact hebben met het straatgebeuren (ook wel weer gezellig, want we hebben een hartstikke leuke buurt), dus met de bikini in de tuin liggen is er voorlopig nog niet bij haha... Maar ach, ook die tijd komt wel weer!

En nu hopen dat we nog een hele aangename nazomer krijgen!!!

Judith

Voortgang

Onze vakantie zit er alweer op... Althans: Bas is alweer anderhalve week met frisse tegenzin aan het werk en onze zoon begint maandag weer. De jongste kids hebben hun eerste schooldag op 31 augustus, dus wij mogen nog eventjes genieten van traag opstartende ochtenden:  Het grootste voordeel van vakanties in mijn ogen!

Dus nu nog eventjes genieten, al zal ik ook wel blij zijn als iedereen weer aan het werk en op school is, want ik kom zelf bijna nergens aan toe en er moet nog zó veel gebeuren...

De bouw gaat namelijk als een speer!

We hebben in het voorjaar nog groot oponthoud gehad, omdat onze kozijnenleverancier de levering naar achteren had geplaatst. Toen we de offerte aanvroegen, zeiden ze in week 21 te kunnen leveren, maar toen de opdracht eenmaal gegeven was, kwam er een groot bouwbedrijf die nog eventjes van de 6% regeling wilden profiteren en dus moesten die kozijnen voor... Dan kun je hoog en laag springen, maar dan heb je als kleine afnemer het nakijken en moesten we wachten tot week 29.

Zo zie je maar weer dat je met bouwwerkzaamheden van veel externe factoren afhankelijk bent, waardoor de bouw zomaar 8 weken stil gelegen heeft en we dus volop van het uitzicht op de fundering hebben genoten! Want zonder kozijnen, kan er niets gesteld worden en dus ook niet gebouwd... Gelukkig hebben we vaker gebouwd en weten we dat deze dingen op je pad komen. 

 

Dus onze planning om voor de bouwvak het eerste dek erop te krijgen, liep gevaar... En als dat niet zou lukken, zou de bouw de gehele bouwvak weer stilliggen. Op zo'n moment is het super om een topteam om je heen verzameld te hebben, die er dan extra de schouders onder zetten om zo alsnog die deadline te halen... Want tjee, wat hebben die mannen hard gewerkt!

 

En ook toen wij een heerlijke week in Turkije zaten (net in die week dat het hier meer op herfst leek dan op zomer), ging de bouw ook gewoon door en werd er begonnen met de gevelstenen... Daar was ik zo benieuwd naar, dus het was wel jammer dat ik er niet met mijn neus bovenop zat! Er werden wel foto's doorgeappt van de voortgang, maar in het echt ziet het er toch veel anders uit dan op de foto's.

 

 

Inmiddels zijn we al aan de tweede woonlaag begonnen en komt er volgende week donderdag het volgende dek op... Dus het lijkt erop dat we ondanks de vertraging, toch nog onder het dak zitten voordat de winter losbarst!

 

En ondertussen genieten wij volop van het hele proces. Wij vinden het allebei prachtig en ja... Dat bouwen is gewoon écht ons ding! Zo mooi om al die keuzes op papier en in gedachten tot leven te zien komen. En hoe leuk is het, dat tot nu toe alles ook weer op z'n plek lijkt te vallen...

Nu ben ik mezelf al 3 jaar aan het oriënteren en laten inspireren, maar het echte werk begint te naderen. Vandaar dat ik dus ook uitkijk naar het tijdstip dat iedereen overdag weer onder de pannen is, want nu was ik vannacht bijvoorbeeld na drieën nog op internet naar spullen aan het zoeken omdat ik overdag bijna nergens aan toe kom... Zelfs deze post heb ik in etappes gemaakt haha... 

 

Nog een voordeel: We wonen bij de bouw, dus we kunnen vaak gaan kijken... En dat ga ik nu ook weer eventjes doen, want boven zijn er vandaag weer wat stenen bij gemetseld!

 

Fijne dag nog,

 

Groetjes,

Judith

Wandpaneel

Alweer een hele tijd geleden zijn een vriendin en ik naar de kringloop gegaan om een mooie lijst uit te zoeken: Zij een hele kleine, ik juist een flink formaat. We hadden een leuk voorbeeld gezien op internet om zelf een wandpaneel te maken. Dus met dat voorbeeld zijn we aan de gang gegaan en hebben we allebei wederom onze eigen interpretatie eraan gegeven. Dit is mijn resultaat:

Ik dacht 'm op onze slaapkamer op te hangen, maar daar vind ik 'm te leuk voor (lees: Slaapkamer is te sfeerloos, waardoor dit paneel niet tot z'n recht komt). Nu denk ik 'm in de woonkamer neer te hangen, maar tot de tijd dat ik er nog niet over uit ben op welke plek er een schroef in de wand moet, staat ie goed op de TV-kast.

Er staat nog één DIY-projectje op stapel, maar daar beginnen we na de zomer aan. 

Hebben jullie trouwens de nieuwste 'WONEN Landelijke Stijl' al gezien?  Begin mei kreeg ik van Tinneke Vos een mailtje met de vraag of ik mee wilde werken aan het bloggers-item. Ik mailde terug of ze er wel van op de hoogte was dat wij momenteel in een woonunit wonen en ja dat wist ze. Tinneke vond het net leuk om te laten zien dat je zelfs in een tijdelijke woonunit een mooie landelijke setting kan neerzetten... Et voilá: Ik heb weer 'my minute of fame' haha

Verder is het bijna vakantie: De oudste moet nog 3 weken werken, maar de rest krijgt vrijdag vakantie en daar gaan we eens goed van genieten! Dus ook ik neem voorlopig afscheid van jullie, maar ik zie jullie na de vakantie graag weer terug!!!

Fijne vakantie,
Groetjes,

Judith

Hoeve Hofackers

 Zoals in mijn vorige post te lezen was, werd er vorige week een woonbloggersdag georganiseerd bij Hoeve Hofackers.

Tijdens de bloggersdag ben ik erachter gekomen, dat je niet alleen naar Baarlo hoeft af te reizen voor een inspirerend woonbezoekje, maar dat het landelijk gelegen terras van Hoeve Hofackers ook de moeite waard is. De eigenaar, Hans Kessel, is gek op koken en van dat talent mochten wij proeven tijdens een smakelijke lunch... Ik was natuurlijk weer eens te gulzig en ben vergeten om overal foto's van te maken. Maar het is aan jou om het zelf eens te gaan ontdekken;-)

Na die lunch mochten we eindelijk aan onze nieuwsgierigheid toegeven en in de winkel gaan kijken. Dat was voor iedereen genieten en volgens mij hebben we allemaal meerdere rondjes gemaakt! Aansluitend kwam Sabine Markgraaf ons vertellen over Painting the Past Krijtverfen... Voor mij duurt het nog eventjes voordat we aan het hoofstuk verven toekomen, maar ik heb met veel interesse geluisterd, gekeken en gevoeld!

Hierna kwam er gestaag bloggers naar de kassa en vormden zij al snel een rij om hun nieuwe aanwinsten eigen te maken... Leuk om te aanschouwen!

Op het einde van deze inspirerende bloggersdag werden we nog getrakteerd op een verfrissend roséetje en een smakelijk dessert. Uiteindelijk gingen we nog met z'n allen op de groepsfoto en kregen we allemaal nog een leuke goodiebag. Na het afscheid reed ik voldaan in het middagzonnetje huiswaarts... 

Ik wil dan ook graag van de gelegenheid gebruik maken om de eigenaren Hans en Irma en hun (schoon)moeder te bedanken voor hun medewerking, inzet, gastvrijheid en gezelligheid! Uiteraard ook de medewerkers van Hoeve Hofackers bedankt. En Antoinette, jou bedank ik voor het initiatief en de organisatie: Top! Wie weet tot volgend jaar?!

Groetjes,

Judith

Bloggersdag Baarlo

Er zijn al verschillend posten voorbij gekomen over de bloggersdag bij Hoeve Hofackers in Baarlo. En al ben ik wat trager (ik geef de hittegolf in combinatie met een oververhitte woonunit gewoon de schuld!) , ik zou wel een erg slechte blogger zijn om over deze prachtige dag geen post te plaatsen!

En een prachtige dag was het!!!

Toen ik de oproep op facebook zag van Antoinette van Lyffz, twijfelde ik geen moment en heb me direct opgegeven. Ik moet eerlijk zeggen, als ik destijds geweten had dat het zo warm zou zijn, had ik me waarschijnlijk niet eens opgegeven... Maar wat ben ik blij dat ik gegaan ben, want zoveel gezelligheid en inspiratie had ik echt niet willen missen.

 

Zoals je misschien al elder gelezen hebt, werden we door Hans en Irma Kessel ontvangen op het terras van Hoeve Hofackers. Na daar onder het genot van een stuk smakelijke Limburgse vlaai geluisterd te hebben naar een korte speech van Hans en de kennismakingsronde, liepen we met z'n allen naar het huis van meneer en mevrouw Kessel. Daar werden we vriendelijk ontvangen door de vrouw des huizes en vertelde zij vol (terecht) trots en passie over haar huis en haar winkel, die inmiddels niet meer van haar is, maar van haar zoon en schoondochter. Na dit verhaal waren we vrij om door het gehele huis te lopen en de heerlijke sfeer op te snuiven: Wat een feest! Ik denk dat ik daar met gemak de hele dag had kunnen rondlopen en dan nog nieuwe dingen zou ontdekken. Het was echt een huis van uitzonderlijke klasse!

 

Zowel van binnen als van buiten kwamen we ogen tekort... Net voordat we terug liepen naar de winkel voor de lunch, stond ik nog te praten met mevrouw Kessel en merkte ik op dat de dakpan op hun huis een nieuwe pan was. Dat bevestigde zij en tijdens ons gesprek bleek dat we om dezelfde redenen voor een nieuwe variant gekozen hebben en ik vertelde haar dat ik zo'n mooie, nieuwe maar verouderde pan had gezien, maar dat die afgrijselijk duur was... Zij wist meteen welke ik bedoelde en ook daarin waren we gelijksgezind: We gingen beiden onszelf liever te buiten aan de gevelsteen dan aan de dakpan. Maar wat is het moeilijk als je iets moois gezien hebt een alternatief te zoeken! We hadden inmiddels een plan B, maar ik bleef maar zeggen tegen Bas "Die dakpan, daar moeten we toch nog eens voor naar België, want ik kan me niet vinden in de keuze die nu voor ons ligt"

En daar zag ik 'm... In Baarlo! Ik vond 'm direct prachtig! Gelukkig reageerde mevrouw Kessel adequaat en daar waar mijn collegabloggers met decoratieve aanwinsten naar huis gingen, ging ik enthousiast met een dakpan naar huis!

Tijdens de kennismakingsronde zat ik bij Irma en Hans. Zij vertelden dat zij nu in de ouderlijke boerderij van familie Kessel woonden met hun twee kinderen. Deze werd momenteel helemaal verbouwd, vandaar dat daar nu niet binnen gekeken kon worden. Toen Irma vertelde voor welke vloer zij gekozen hadden, had ze mijn volledige aandacht aangezien dat de vloer is die wij ook willen in ons huis... Een vloer die we alleen nog maar kennen van de plaatjes. Dus wat vond ik het top van haar dat ik nog net voor de lunch met haar naar die stoere, mooie vloer mocht komen kijken: Door haar enthousiasme ben ik nu definitief over de streep wat betreft de vloer;-)

Omdat deze post voor nu wel lang genoeg is en de winkel 'Hoeve Hofackers' een eigen post verdiend, laat ik jullie in mijn volgende post daarvan meegenieten!

Lieve groet,

Judith