en soms zit het tegen...
We zouden vanmiddag naar onze vakantiebestemming vliegen...
Ik maakte het nog spannend, want zondag op maandagnacht werd ik wakker met keelpijn...
De nacht erop nog beroerder geslapen en ik voelde me ook niet echt lekker, dus voor de zekerheid toch maar eventjes langs onze huisarts Marc...
Hij keek eens even in mijn keel en had het snel gezien: een heftige bacteriele ontsteking aan m'n amandel.
Binnen anderhalve dag was die amandel van mij vuurrood en zat al helemaal onder de etter! (Jaja, smakelijke detail dit he:-))
Dus Judith ging met een flinke dosis antibioticapillen huiswaarts, in de hoop op tijd opgeknapt te zijn voor de vakantie! En ja, ik was heel ziek geworden en lag met ruim 39 graden koorts in m'n mandje...
Gisteren ook nog veel op bed gelegen, maar vandaag voelde ik me toch wel sterk genoeg om de reis aan te gaan...
Manlief besloot om de spanning nog wat op te krikken, want hij voelde sinds gisteren ook z'n keel, dus ging hij vanochtend voor de zekerheid ook maar eens ff langs bij Marc...
Gelukkig viel het mee. Het was licht ontstoken, dus het begin was er, maar hij was er niet zo beroerd aan toe als ik. Aangezien manlief wel een zwakke keel heeft, werd ook hij met antibioticakuur op zak huiswaarts gestuurd... Zo'n bacterie kan nl. gevaarlijk zijn, vertelde Marc: Hij kan bijvoorbeeld op je hartkleppen of nieren overslaan en dan ben je pas echt de pineut! En dat moeten we niet hebben uiteraard!!!
Vervolgens gingen we om 12u00 de kids van school halen, om rond 13u00 richting vliegveld te vertrekken...
Je zult het niet geloven, maar onze jongste telg zat er op de stoep te wachten en was duidelijk ziekjes. Thuis aan gekomen is hij meteen op de bank gaan liggen: buikpijn, kotsneigingen en hoofdpijn!
En met een klein, ziek wezentje gaan wij dus echt niet vliegen...
Dus hebben we besloten thuis te blijven...
Voorlopig dan... Hopen we...
We hopen dat dat kleine mannetje binnen een paar dagen opknapt en er geen andere zieken meer volgen (tja, we hebben nog 2 koters meer en je weet het nooit...). Dan willen we komend weekend alsnog naar onze vakantiebestemming vertrekken, maar deze keer dan toch met de auto (jammer voor de kids, want die vinden vliegen natuurlijk net ff wat spannender) om zo toch nog anderhalve week van de spaanse zon te genieten!
Gelukkig wordt er, ondanks de teleurstelling bij de 2 oudste kinderen, toch nog gelachen en gekeet door hen; die zijn wat dat betreft lekker flexibel! Onze dochter heeft meteen een vriendin gebeld en gaat vanmiddag de stad in (zelfs bij kleine vrouwtjes helpt het emo-shoppen blijkbaar hihi)
En wij als ouders willen nergens anders zijn dan thuis met een ziek kind! We hebben het al eens vaker mee gemaakt, ook met een vliegreis... We konden geen vlucht eerder naar huis geregeld krijgen en moesten verplicht met een hartstikke ziek kind 4 dagen 'uitzitten', om bij thuiskomst meteen met hem (onze oudste was toen nog ons enige kind en was nog net geen 2 jaar oud) naar de eerste hulp van het ziekenhuis te gaan. Die vakantie staat nog in ons geheugen gegrift, dus we zitten niet op een herhaling daarvan te wachten! Nu ligt dat lieve mannetje van ons op de borst van z'n papa te slapen op de bank en hopelijk voelt hij zich snel weer beter, want dat is het allerbelangrijkste!
En ik weet dat er veeeeeeele ergere dingen op je pad kunnen komen dan een vakantie die in het water dreigt te vallen, maar ik baal toch wel vreselijk nu...
Judith